Zawsze byłeś moim ulubionym siostrzeńcem – tyle w tobie młodości i werwy! Moje stare kości dokuczają mi, Otto. Nie jestem w stanie opiekować się bujnym pastwiskiem... Szkoda! Tyle tam kwitnącej i dojrzewającej obfitości! To doskonałe miejsce dla takiego młodziana jak Ty.

Pozostawiam to spokojne gospodarstwo pod Twoją pieczą!

Te pełzające pędy kompletnie zdewastowały moje podwórko!

Przebijają się przez glebę szybciej, niż nadążam je ścinać! Wstrętne, plujące żółcią i solanką paskudztwa! Pola gniją, rozkład szerzy się głęboko... Pastwiska są już nie do uratowania!

Do diabła z tym wszystkim! Zostawię ten problem temu głupcowi, Ottonowi, i zacznę od nowa gdzieś indziej. Nigdy go nie lubiłem... Zasmarkany bachor.