Powiedziałem im prawdę, ale nie wierzą! Smok jest prawdziwy!

Widziałem go, szukając gorzałki przy skraju naszego terytorium. Gdy natknąłem się na jaskinię i ujrzałem jego straszliwe oczy połyskujące mistycznym światłem, zawróciłem w te pędy i uciekłem!

Ale inni wyśmiewają mnie i drwią! Co z tego, że po drodze łyknąłem odrobinę bimbru? Wiem, co widziałem!

Ufam mojemu instynktowi badawczemu, ale jestem w tym osamotniony.

Pozostali nie wierzą w istnienie Smoczego Miecza. Uważają, że to bajdy minionej ery. Jednak istnienie smoków stanowiłoby wyjaśnienie dla pokładów wielkich skamieniałych kości i uzupełniłoby luki w rodowodzie sępów.

Gdybym odnalazł Smoczy Miecz i wyniósł go z tej zapomnianej jaskini, mógłbym udowodnić moją teorię. Bez tego podzielenie się ze światem moją teorią wystawi mnie na pośmiewisko...

Trzymaj rączki przy sobie, odpuść jaskinie i klify
Pustych tuneli strzeże smok, śpiący, zimny, cichy

W paszczy trzyma miecz, lecz nie waż się go tykać
By nie stracić palców, musisz szybko zmykać

Dla twych rączek i kieszeni miecz ten jest za duży
A smok wielkimi kłami do obrony się posłuży

Idźże więc do domu, zamiast Smoczej Paszczy,
Szkoda rączek tego, co się na cudze łaszczy