Te góry będą twoim grobem, Loraine.

Nie warto ryzykować dla obelisków. Nieważne, jakie sekrety twoim zdaniem skrywają – poprowadzą cię ścieżką mroku. Zimną i ciemną, Loraine. Te szczyty wciąż roją się od żołnierzy i wątpię, by pozwolili ci ogrzać dłonie przy swoim ognisku. Ale nie tylko ludzi się obawiam. Przeraża mnie skrzydlata bestia. Nie czytałaś notatek z badań swoich kolegów?! Nie znasz legend?! Rozerwie cię na strzępy, nim zdążysz zamarznąć na siarczystym mrozie!

Nie masz nawet pewności, że obeliski prowadzą do pradawnego królestwa. Proszę, zostań tu ze mną. Napijmy się rumiankowej herbaty nad rzeką, jak dawniej!

To samobójstwo, Loraine. Nic więcej nie mam do powiedzenia.
Na zawsze twoja Nala.

Wreszcie rozumiem, dlaczego glify z obelisku sprawiły mi tyle kłopotu.
Ich język się zmienił, rozdzielił na dwa różne dialekty: stary i nowy. Dwie frakcje rasy Pradawnych i dwa różne ideały:

Młodzi Pradawni postanowili przybyć nam na pomoc w walce z Mgłą. Obdarzyć nas swoim ogniem, aby ludzkość mogła stawić opór katastrofie, którą niechcący wywołała.
Lecz starsi Pradawni dążą do zachowania swojego wzniosłego statusu, segregacji i neutralności... Dlatego chcą się odizolować i osiągnąć wyższy stan egzystencji, by zachować czystość Płomienia.

Zaszłam już tak daleko... Przetrwałam Mgłę, upał, zimno... Jak jeszcze mogę potwierdzić moją hipotezę? Jeśli zdołam odczytać ich znaki i pójść ich ścieżką... Przemówić w ich języku i zadać pytania... wtedy znajdę odpowiedzi.

Loraine Crim, późnorocze, 508 r.e.ś.