Oczy syreny Pod zwierciadłem księżyca syrena raz żyła,
W kryształowej kałuży swe ciało ukryła.
Czekała tam cicho, samotna we mgle,
Nim głód jej nie zbudził, zwiastując co złe.
Coś gryzło ją w środku, paliło jak lód,
To dreszcz polowania, odwieczny wciąż głód.
W jej oczach migotał szkarłatny krwi blask,
Szukała zdobyczy, nim przyjdzie znów brzask.
Słodki zapach kwiatów na skórze jej drży,
Uśmiech ma jak wino, co kusi i drwi.
Wabiła do siebie każdego, kto blisko,
By zyskać partnera na ucztę – diablisko.
Myśleli, że czyste ma serce i duszę,
Widząc blask w jej oczach, ulegali pokusie.
Wpadali w pułapkę, co nęci i mami,
W słodkim uścisku, bez tchu, pod falami.
Różowa jest woda, gdy tryska falami,
Bo taniec syreny nad tymi głębiami
Sprawia, że księżyc rumieńcem się płoni
Od krwi wielbicieli rozlanej w tej toni. | 
