Żołnierze Rimgardu nadają się przynajmniej do jednego. Po tym, jak przedarli się przez barierę Pradawnych, udało mi się przekraść niepostrzeżenie. Skoro zdołali przełamać tu pieczęć, najpewniej zdobyli również bramę...

Lord Vorgoth pewnie jest już w drodze. Na ten moment to tylko teza... ale jest kilka poszlak na jej poparcie:
Nigdzie indziej nie ma tyle Mgły, co tutaj. Wypełza z Niecki Wodnego Całunu aż do... tak właściwie, to dokąd? Jakiejś centralnej platformy, którą widzę w oddali... tuż pod latającymi wyspami.

Nie tylko ja próbuję się ku nim wznieść. Wokół mnie rozciągają się gnijące macki, które łapią
wiszące w powietrzu wyspy i nie pozwalają im się unieść. Dzięki temu nawet ja mam je w zasięgu.

Dopóki Mgła nie zwraca uwagi na platformę, wciąż jest czas. Muszę zaryzykować.

Loraine Crim

Znam to ciepło.

Dawno temu zleciłam mojej pomocniczce Nali zbadanie monumentu w Filarach Stworzenia... Dziwnej struktury przypominającej portal pośród morza płomieni.
Nazwała ją bramą... śmieszne, wiem. Niemniej jednak mogła mieć rację. Być może... ta platforma to coś podobnego. Teleporter do wysp nad nami.

Oczywiście jest wyłączony. To byłoby zbyt łatwe, nieprawdaż?
Zauważyłam dwie rzeczy:
1. W oddali znajdują się słupy światła zrównane z kierunkiem oznaczeń okalających platformę.

2. Owe słupy mogą być czymś podobnym do przekaźników pradawnych iglic i należy je okiełznać, by zasilić teleporter!

Może... dodajmy do tego trzecią obserwację:
3. Kończą mi się zapasy. Nie mogę, nie powinnam opuszczać tej platformy.

Ciekawe, co na mój widok powiedziałaby Nala albo Fran: na drugim krańcu świata, na krawędzi wieczności, sięgająca ku gwiazdom i przykuta do dziury zarazem.

Zdaje się, że moja wiedza o języku Pradawnych pozwoliła mi zrozumieć tylko jeden okrutny żart. Może to właśnie ja jestem jego puentą.

Zobaczymy, kto się będzie śmiał ostatni. Wciąż mam nadzieję. Nigdy jej nie porzucę.