Pierwszego dnia wielki Lord Vorgoth skierował swój wzrok na Zimne Szczyty.
Rzekł on: „Takie szczyty pasują do wielkości naszego narodu. Takie doliny wydadzą owoce naszych studni Eliksiru”.

Drugiego dnia pomaszerował w kierunku horyzontu, wytyczając ścieżkę przez zdradzieckie piękno dzikich gór dla swoich krewnych.

Trzeciego dnia na Wyjącym Szczycie czekały na niego cienie. Smoki przebudziły się, by powstrzymać naszego króla przed wysuwaniem słusznych roszczeń!
Lord Vorgoth podniósł rękę przeciwko skrzydlatym bestiom i ryknął: „Nie dorównacie czerwonemu orłowi a nasze męstwo i stal będą waszą zgubą!”.

Czwartego dnia rozłupał czaszkę smoczej matki, pozostawiając swój topór między jej oczami, gdy spadała z niebios. W ten sposób szczyty zostały uwolnione od zła, a królestwo się radowało.

Nie mogę wybić sobie z głowy „Mitu o pogromcy smoków”.

Widzisz, ja wiem, że to wszystko bzdury, prawda? W końcu dziadek był jednym z pierwszych, którzy osiedlili się w górach. Powiedział, że Vorgoth nigdy nie postawił tu stopy, a jeśli tak, to „nie powinniśmy o tym rozmawiać”, jak to ujął. Może istnieje mniej efektowna legenda niż ta, którą nam opowiedziano? Gdy tu przybyliśmy, smoków też już dawno tu nie było.
Czy wszystko jest kłamstwem? Ale w takim razie, co takiego widziałem na szczycie głowy smoka przy zbiorniku? Mógłbym przysiąc, że widziałem coś błyszczącego w gnieździe sępów, a te cholerstwa zdawały się tego strzec!
To jest tam jakaś błyszcząca broń czy nie? Czy to wszystko może być zbiegiem okoliczności?

Bardzo chciałbym się tego dowiedzieć, ale nie będę zadzierał z tymi sępami!