Coś jest nie tak z Andrew Odkąd pamiętam, zawsze trzymaliśmy się w trójkę. Andrew, Harriot i ja. No i ryby, oczywiście. Uwiliśmy sobie gniazdko w pobliżu dziury w lodzie i nigdy nie odchodziliśmy od niego zbyt daleko.
Słońce zachodziło, a Harriot chowała swoją najnowszą zdobycz – wieczór, jakich wiele. Kiedy pakowaliśmy rzeczy, Andrew postanowił zostać i „połowić” w samotności... ale ja widziałem ten błysk w jego oku, gdy patrzył w stronę głębi jaskini. Poczuł zew odkrywcy. Może liczył tam na czystszą wodę, na własną zdobycz? Kto wie...
Od tamtej pory się zmienił. Gdy go ostatnio widziałem, miał szkliste oczy i kaszlał ochryple. Z tego powodu ryby jeszcze bardziej go unikały. Mimo tego Harriot złowiła wielką sztukę – śliskiego karmazynogrzbieta, którego ledwo potrafiła unieść wątłymi rękami.
Andrew wyrwał jej rybę i bez zastanowienia zdjął z haczyka i wepchnął sobie do gardła. Gdy Harriot zaczęła protestować, szybko ją odepchnął, aż mało co nie spadła z naszej przystani do wody.
Tamtego dnia wyruszyliśmy wcześnie, bez Andrew. Harriot chciała wrócić i „załatwić sprawy” między nimi, ale obawiam się, że naszemu przyjacielowi nic już nie pomoże... Coś wpełzło do jego wnętrza, gdy wałęsał się po trzewiach tej jaskini. Muszę to odpędzić. Na dobre. | 
