Chłodne przyjęcie, późnorocze, 506 r.e.ś. Po długiej i żmudnej podroży w końcu przybyliśmy do Rookmore.
Liczyłam, że będzie tu szpital polowy, lecz zamiast tego znalazłam zmęczone, wykrzywione podejrzliwością twarze... Trudno mi ich winić. Królestwo Meldore ma wiele powodów, by nie ufać uchodźcom z Rimgardu, lecz wojna wpływa na nas wszystkich, bez względu na to, po której „stronie” jesteśmy.
Nie będą się wahać zbyt dlugo. Każdy krwawi tak samo, niezależnie od tego, czy znajduje się w błotnistym okopie, czy prowizorycznym łóżeczku. Wezmę sprawy w swoje ręce, tak jak na froncie, i rozbiję obóz w Woodgard. Kiedy zacznę ich leczyć, otworzą się na mnie... i przestaną postrzegać jako obcą z północy, nie mówiąc już o wrogu.
Jest jedna rzecz, dzięki której czuję się jak w domu: zimne powietrze i szare niebo... Późnorocze nie różni się tu zbyt wiele od zwykłego dnia wśród szczytów, choć tęsknię za śniegiem.
Helên | 
