Grobowce wzywały mnie już od dawna. Niegdyś ignorowałem ich wołanie, ale teraz stoję tu, pełen odwagi i w towarzystwie mężnych, nieustraszonych żołnierzy uzbrojonych po zęby. Przyrzekli, że pójdą za mną w każdy mrok i każdą głębinę.

To przeklęte sanktuarium nie będzie już plugawić naszych szczytów. Nie bój się, bracie. Jeśli polegniemy, to razem.

Wrócę o świcie – jeśli słońce wzejdzie beze mnie, przyślij pomoc.

Berhtolf, pierworodny Dimwealdów

Mój brat zawsze był zuchwały. Prawo pierworodnego, wołał, szarżując do bitwy. Ten Głuchy Grobowiec prowokuje go i obawiam się, że za namową swojej świty Berhtolf zechce ukarać go za to szyderstwo.

Niestety, postanowił zaciągnąć swoich żołnierzy w te mroczne jaskinie... podczas gdy ja mam oczekiwać jego powrotu z zapartym tchem.
Zebrałem swoich ludzi, bandę awanturników rozpaczliwie potrzebujących wypełnić kieszenie pieniędzmi. Kupiłem sobie ich lojalność, ale nie wiem, czy wytrzyma ona sprawdzian tego lochu.

Nie ma czasu do stracenia. Być może Berhtolf ma już miecz przy gardle albo leży przywalony lodem i gruzem.

Liczy się każda minuta.
Lando Dimweald

Każdy zaczerpnięty dech plami zimne powietrze lśniącym pyłem.
Z każdym krokiem podąża za nami dźwięk pękającego lodu. Wizje udręki i straty przeszywają mnie dreszczem. Każdy krok naprzód przypomina skok ku katastrofie, a mimo tego wciąż idziemy.

Berhtolf wciąż może żyć, czekać na naszą pomoc gdzieś za hordami wrogów i kryształowym więzieniem. Możliwe też, że dawno już nie żyje.

Tylko jedno wiem na pewno: idziemy w dobrym kierunku. Podążamy szlakiem śladów i kości tych, którzy wędrowali przed nami. Modlę się, by pęknięcia w lodzie nie zmyliły nam tropu.

Lando Dimweald

Pomoc nie przybyła
Bez niej jesteśmy bezbronni

Jest ich zbyt wielu, nie uciekniemy
Zwiad twierdzi, że przejście się zawaliło
Nie ma wyjścia
Możemy tylko iść naprzód, w pułapkę... do paszczy bestii

Wybacz, Lando
Nie chciałem, by tak to się skończyło

Berhtolf