Nasz badacz empireum słabnie.
Chodzi coraz wolniej, nie może już tak jak dawniej obchodzić nocnych sanktuariów. Jest naszym przewodnikiem od dziesięcioleci – i od dziesięcioleci składamy mu te ofiary. Ale ostatnio rosną wśród nas wątpliwości.
Pradawni nie powrócili. Od wielu lat.
Kiedyś ich nieobecność wydawała się wręcz święta. Teraz czujemy się, jakbyśmy zostali porzuceni.

A dziś, opuszczony przez Pradawnych i obarczony koniecznością dokonania wyboru w pojedynkę, uczony wyznaczył swojego następcę.
Swojego własnego syna.

Ogłoszenie nastąpiło bez żadnej ceremonii, bez jakiejkolwiek porady – tylko tytuł przekazany z gasnących ust.
Ale ledwie widzieliśmy tego chłopca. Nie jest starszym. Nigdy nie wszedł sam do sanktuarium.

Niektórzy pochylili głowy, wciąż trzymając się dawnej czci. Inni jednak trzymali je wysoko, patrząc z powątpiewaniem.

Czy tak to się skończy?
Obawiam się, że Pradawni nie pobłogosławią nas ponownie swoją obecnością.