Ludzkość wyginie jak wszystkie inne istoty. Ich światło zadrży i zgaśnie, nietknięte przez wieczny Płomień.

To nieważne w obliczu nieskończonej wiedzy, płonącej jasnym światłem.

Zmienią się w pył tak jak my w ogień. Nieskończony cykl zniszczenia i zamętu.

Coś nieoczekiwanego – ludzkość jest ulotna! Jak przemijająca chwila, głęboki oddech, mrugnięcie okiem!

A mimo swej śmiertelności udało jej się stworzyć ogień.

Własny Płomień, który zapłonie w obliczu nadciągającego świtu.

Pod naszymi ziemiami mieściła się niegdyś rozpadlina tak głęboka, że badaliśmy jej zawartości całe tysiąclecia.

Żadna tajemnica nie oprze się światłu wiecznego Płomienia. Archaiczne zło buzuje... rośnie.

Należy je pogrzebać, zatopić, zamknąć. Ludzkość nigdy nie powinna się stykać z mackami samego piekła.

Prymitywna krew została wydobyta, rozcieńczona i przemieniona alchemią. Przeistoczona. Stopiona i wskrzeszona na nowo.

Imponująca moc napędza ciała najmłodszych dzieci Doliny Żaru, powodując ich gnicie.
Zawiedliśmy, zaślepieni biernością.

Zwróćmy wzrok na powrót ku niebu – tego pustego serca nie da się uratować.

Z głębi serca płynie energia. Wybucha światło, przełamując granice samej przestrzeni.

Drzwi otworzy dotyk płomienia – najjaśniejsza iskra przejdzie drogą wytyczoną ogniem i oświetli to, co zamglone w cieniu.

Gwiazdy i słońce nie mogą nigdy zgasnąć. Wznieś się wysoko, wieczne dziedzictwo.

Zostaliśmy rozdzieleni. Rozerwani jak węgorz o dwóch głowach.

Niezgoda pośród nas odgradza naszych najmłodszych od empireum – w końcu nowy rozdział. Chcą chronić efemeryczny płomień, zainspirowany ogniskami i świetlikami ludzkości.

Wszyscy będziemy się zmieniać i upadać. W końcu się potkniemy.

Nareszcie odrzuciliśmy szczątki ulotnych czasów.

Toniemy w falach. Kolejne zło – błąd – odpędzone i zamknięte.

Niech woda zmyje to, co zostało skażone. Po nas nastąpi potop.

Być może Płomień od samego początku był skażony. Zaślepiony własnym blaskiem... a być może to my.

Ostatnia skaza wzniosła się zbyt wysoko. Upadek był tak druzgocący, że można go porównać z przepaściami pod nami. Ta klęska rozdarła nas na dwoje.

Jesteśmy podzieleni, w rozsypce. Nasza młodzież tonie w wojnie, nasza starszyzna tkwi zamknięta w gwiazdach. Pomyliliśmy się. Światło gwiazd mąci popiół. Musimy zacząć od nowa.

Manathor