นกบลูเจย์ไม่ได้บินร่อนไปมาอย่างไม่ระมัดระวังในอากาศอีกต่อไปแล้ว บางสิ่งกำลังเปลี่ยนแปลง

เนบิวลาเคลื่อนตัวเข้ามาหาเรา ผุดขึ้นมาจากอเวจีราวกับคลื่นยักษ์ พวกเขาเรียกมันว่าชราวด์ มันนำพาโรคภัยและความทุกข์ทรมานมา เปลี่ยนแปลงผืนดินและผู้คน

ข้าต้องเข้าใจความบ้าคลั่งนี้ แต่การค้นหาวิธีแก้ไขอาจเป็นเรื่องยาก เส้นทางการค้าหลายเส้นทางระหว่างอาณาจักรได้หยุดชะงักลง... ดูเหมือนว่าทั้งวัตถุดิบและความไว้วางใจเป็นสิ่งที่กำลังขาดแคลน

บัลธาซาร์, 500 D.A.

พวกเขาเข้ายึดไพค์มีดส์รีช พวกเขาฆ่ากษัตริย์กอร์แมนเดอร์
กองทัพคนบ้าคลั่ง ตัวซีดเซียว แทบจะยกเท้าขึ้นจากพื้นดินที่เปื้อนเลือดไม่ได้ พวกเขาลากตัวเองผ่านหุบเขาของเรา ผ่านหมอกควัน นำทางโดยองครักษ์แห่งทิศเหนือผู้บ้าคลั่ง ลอร์ดวอร์กอธแห่งริมการ์ด ข้ารู้มาตลอดว่าน้ำอมฤตจะหว่านเมล็ดแห่งความไม่ไว้วางใจ

ข้ามองขึ้นไปบนยอดแหลมโบราณ มองขึ้นไปบนท้องฟ้า... ไม่มีทางหนี ไม่มีที่ให้ซ่อนตัว เราต้องอดทนต่อไป

บัลธาซาร์, 503 D.A.

ชราวด์กลืนกินทุกสิ่ง แม้กระทั่งพวกเรา เราหลงทางไปกับความมืดมิด หายสาบสูญ และกลายร่างเป็นทะเลแห่งแสงสนธยาที่ย้อมด้วยดอกคอร์นฟลาวเวอร์
ข้าไม่เคยพบเจอกับโรคภัยไข้เจ็บหรือคำสาปใดที่ร้ายแรงเช่นนี้มาก่อน หมอกแผดเผาดวงตาและปอด แต่ไม่ถึงกับฆ่า มันแพร่กระจาย มันบงการ มันกัดกินเราอย่างช้าๆ จนเหลือเพียงเปลือกนอก

แม้แต่คนโบราณก็ยังกลายเป็นสิ่งที่ดูเลือนหายและไม่จีรังเมื่อเผชิญหน้ากับโรคร้ายนี้ เมืองหลวงของพวกเขา เมืองที่อยู่ไกลเกินเอื้อมและเกินความเข้าใจ ได้ลอยขึ้นไปเหนือเมฆ... นั่นเป็นการทอดทิ้งหรือเป็นความสิ้นหวังกันแน่

ไม่มีทางรักษาได้ มีเพียงพลังแห่งเปลวเพลิงเท่านั้นที่สามารถยับยั้งชราวด์ได้

บัลธาซาร์, 505 D.A.

ข้าเชื่อว่าชราวด์นั้นคือสปอร์ เศษชิ้นเล็กจิ๋วแทบจะมองไม่เห็นที่แพร่กระจายไปในอากาศ... ตอนนี้มันควบแน่น หนัก และมีฤทธิ์รุนแรง พวกมันเกาะติดกับทางเดินหายใจ ดวงตา ขน และผิวหนัง พวกมันแพร่กระจาย

เชื้อราจะปล่อยสปอร์เหล่านี้เมื่อเกิดการสัมผัส แต่รากของมันอาจถูกยึดติดอยู่ใต้ดินมานานแล้ว... เราปลุกโรคร้ายที่หลับใหลอยู่ใจกลางโลกในตอนที่เราสร้างบ่อน้ำแห่งแรกและกลั่นน้ำอมฤตครั้งแรก ผู้เร่ร่อนลึกลับเปิดประตูสู่ความพินาศ ผลักเราลงบันไดวนที่นำไปสู่สู่หายนะ

บัลธาซาร์, 501 D.A.

แม้ในช่วงเวลาที่มีชราวด์และสงคราม ก็ยังมีแสงสว่างอยู่ แสงริบหรี่ ประกายแห่งความหวัง
กลุ่มคนโบราณได้พูดกับข้า... เหล่าผู้เยาว์ รูปร่างเล็ก ใจดีกว่า มีนิสัยเห็นอกเห็นใจ ดูเหมือนเสียใจ... หรือบางทีอาจรู้สึกผิด

เป็นครั้งแรกในยุคแห่งเสียงร่ำไห้ที่พวกเขาเงียบลง พวกเขาวางแผนที่จะสร้าง "โถงเถ้าถ่าน" และภาชนะที่จะนำเปลวเพลิงบรรพกาลเข้าสู่ร่างมนุษย์ ร่างกายและจิตใจ เปลวเพลิงและเนื้อหนัง... วิญญาณมนุษย์ที่เกิดจากไฟ สามารถขับไล่หมอกได้

หวังว่าเราจะสามารถนำพายุคใหม่ให้มาถึงได้ด้วยวิธีนี้นะ
บัลธาซาร์, 506 D.A.