ข้าเกลียดการทำงานที่ลิฟต์ขนส่งสินค้า แต่กลับกลายเป็นว่าข้าเกลียดการเป็นคนงานในไร่เสียยิ่งกว่า

ข้ายังจำตอนที่เราต้องหยุดทำงานเพราะน้ำติดเชื้อชราวด์ไหลลงคลองต้นสายของเราได้ดี เราต้องลากกระสอบทรายไปมา สร้างแนวกั้นชั่วคราวเพื่อ “รับประกันความสะอาดของน้ำ” ที่ปลายสาย โดยที่ต้องทนกลิ่นเน่าเหม็นไปด้วย

จากนั้นทุกอย่างก็หายวับ ไม่มีลิฟต์ ไม่มีงานให้ทำ และข้าต้องทรมานกับอาการเจ็บคอ ชีวิตใหม่ในไร่แห่งนี้ช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน มีเพียงอาการไอและเสียงนกรอบตัวเป็นเพื่อน… จนกระทั่งเมื่อวานนี้

ในระหว่างไถพรวนดิน ข้าเห็นบางอย่างเดินลากเท้าผ่านต้นไม้ ร่างกายเจ้าสิ่งนี้คดงอจนนึกว่าน่าจะเป็นสัตว์ร้ายอะไรสักอย่าง แต่แล้วก็มีเสียงดังเปรี้ยง! ฟ้าร้อง! ฟ้าผ่า! มีเสียงนกร้องประหลาดดังขึ้น! ข้าแหงนมองเสียงดังอึกทึกด้านบน แต่พอหันกลับไปมองสิ่งนั้น มันขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม

มันไม่ได้ซ่อนตัวอยู่หลังแนวไม้อีกต่อไป เผยให้เห็นร่างของหญิงแก่หลังค่อม พร้อมกับกล่าวว่า "เจ้าไอหนักมากเลยนะ เจ้าหนุ่ม แต่ยังนับว่าเจ้าโชคดี! ข้าเป็นหมอสมุนไพร แวะมาที่กระท่อมข้าสิ ข้าจะให้ยาสมุนไพรช่วยบรรเทาอาการของเจ้า"
ราวกับนัดไว้ล่วงหน้า นกฝูงหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ บินทะยานผ่านไป ข้าต้องยกมือขึ้นบังหน้าเพราะพวกมันบินใกล้มาก! แล้วครู่ต่อมา ทั้งนกและหญิงชราก็หายไป

พรุ่งนี้ข้าจะไปพบนาง ข้าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
—เจ