ข้าเห็นเหล่าบรรพชนเป็นแท่นโมโนลิธ เครือข่ายแห่งแสง ส่องประกายราวกับดวงดาวบนฟากฟ้ายามราตรี เชื่อมโยงเข้าด้วยกันไว้ด้วยปัญญาและเปลวเพลิง... แต่มันกลับแตกแยกจากกันกว่าที่ข้าคิด

“เจ้าเด็ก”เหล่าบรรพชน ที่ร่วมทางมากับข้าได้อธิบายว่า วิหารรัตติกาลแห่งนี้คือผลงานของผู้อาวุโสของวิหาร นั่นก็คือเหล่า “เอมพิเรียน” นั่นเอง วิหารนี้มีมาตั้งแต่ก่อนชราวด์ และถูกใช้เป็นแหล่งเก็บความรู้ต่างๆ นานาของมนุษยชาติที่มอบให้เป็นเครื่องสังเวยหรือเพื่อเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน ในวิหารไม่มีแม้แต่เปลวเพลิงหรือแสงตะวันส่องถึง ทำให้ที่แห่งนี้เหมาะสำหรับโอ่งเพลิงประทับฉุกเฉินของเราอย่างมาก เราได้วางกับดักไว้ให้ทำงานทันทีที่ภาชนะเต็ม หวังว่ากับดักจะปกป้องมันไว้ได้เมื่อมีชราวด์เต็มหุบเหว

เมื่อข้าลากมือตามลายกลุ่มดาวบนบานประตู ข้าสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่สุดใจ ราวกับมีแรงดึงขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบน ข้าอ่านสีหน้าของเพื่อนร่วมเดินทางไม่ออก แต่การที่พวกเขาเงียบก็ทำให้ข้าเข้าใจได้ พวกเขารู้สึกเหมือนกัน เสียดายที่ข้าจะไม่ได้เห็นวิหารรัตติกาลที่อื่นอีกในเร็วๆ นี้ เหล่าเหล่าบรรพชนพูดว่ามีที่หลบภัยที่ลับกว่านี้อีก อยู่ลึกลงไปในแบล็กไมร์ มีแผ่นดินกว้างที่ข้าคิดว่าถูกทิ้งร้างอยู่

ยิ่งข้ารู้เกี่ยวกับมันมากเท่าไร ข้าก็ยิ่งเข้าใจน้อยลงเรื่อยๆ...

— ราชินีเยซมิน่าแห่งโอรินเดลล์, 509 D.A.

ไม่มีฝีแปรง ไม่มีท่วงทำนอง และไม่มีอาทิตย์ตกคราใดจะเทียบได้กับความงามของผืนป่าเปลี่ยวแห่งนี้ สีเขียวชอุ่มของเถาวัลย์ทำให้ข้านึกถึงบ้านของข้าก่อนฤดูแล้งมาเยือน

หากไม่มีเหล่าคนโบราณนำทาง ข้าก็คงพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ข้าซาบซึ้งใจกับคำแนะนำของพวกเขา แต่หัวใจข้ากลับเจ็บปวดแทนทุกคนที่ข้าทิ้งไว้ข้างหลัง... โอ้ อนิจจา ภารกิจนี้สำคัญมาก เราได้รับบัญชาให้กระจายตัวโอ่งเพลิงประทับไปรอบ
เอมเบอร์เวลเพื่อค้นหาวิญญาณทุกดวงที่ไปยังสปริงแลนด์ไม่ทันเวลาในตอนสุดท้าย

เหล่าคนโบราณต้องการ "ส่งสัญญาณไปยังผู้ที่คู่ควร" เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว แต่ข้าสงสัยว่าพวกเขาหมายถึงอะไร... แม้ว่าพวกเขาจะเดินเคียงข้างกัน แต่ก็ยังอยากจะเก็บความลับไว้

— ราชินีเยซมิน่าแห่งโอรินเดลล์, 509 D.A.

ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเหล่าคนโบราณเคยสร้างอาคารไว้ที่นี่ ราชินีไพก์มีดผู้เป็นแม่ของข้าเรียกแบล็กไมร์ว่าดินแดนรกร้าง นางเก็บความลับบางอย่างไว้ไม่ให้ข้ารู้หรือเปล่านะ

เราวางภาชนะไว้ในอาคารหลักและเรียนรู้ว่าการ "ส่งสัญญาณไปยังผู้ที่คู่ควร" หมายความว่าอย่างไร

บรรดาเหล่าคนโบราณล้อมวงกันแล้วชูมือขึ้นสู่ฟากฟ้า มีคนหนึ่งพูดภาษาแปลกๆ ขณะนั้นเองกลุ่มดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนก็เปลี่ยนไป
ในตอนแรก ดวงดาวเริ่มส่องแสงระยิบระยับ จากนั้นก็กะพริบถี่ ข้านึกว่ากำลังมองดูท้องฟ้าแตกออกเป็นชิ้นส่วนนับพันและส่องแสงแวววาวอยู่เบื้องบน สะท้อนแสงจากดวงตาของข้าเองราวกับกล้องสลับลาย เป็นการหักเหของทุกสรรพสิ่ง ภาพที่เห็นช่างสมมาตรและศักดิ์สิทธิ์ แสงส่องเข้ามาในตาของข้ามากเกินไปจนหัวเริ่มหมุน และข้าก็ล้มลงกับพื้น ก่อนจะตื่นขึ้นในภายหลัง

บางทีนี่อาจเป็นความลับที่ข้าและท่านแม่ต้องเก็บเงียบไว้

— ราชินีเยซมิน่าแห่งโอรินเดลล์, 509 D.A.

ที่นี่แหละ
ที่พักพิงสุดท้ายของแบล็กไมร์ นครใต้น้ำ ถูกปกคลุมด้วยบึงและพงหนาม
ผู้ใดที่หลงเข้ามาที่นี่จะได้พักพิงอยู่หลังกำแพงประตูเวทมนตร์ ซึ่งจะเปิดได้ก็ต่อเมื่อกดปุ่มที่ซ่อนอยู่กลางพงไม้เท่านั้น

เพียงมองกำแพงที่ผุพังเหล่านี้ ก็ทำให้ข้าทั้งรู้สึกยำเกรง... และหวาดหวั่น ความทรงจำของนครแห่งนี้สูญหายไปตามกาลเวลา หลับใหลอยู่ใต้ผืนดินตลอดกาล ข้าเผลอทำของที่ระลึกตกไปในคลังสมบัติที่ซ่อนอยู่นี้เสียแล้ว… ไม่ได้แค่ทิ้งรอยเท้าบนพื้นโคลนไว้ดูต่างหน้าเท่านั้นนะ แต่รองเท้าบูทคู่โปรดของข้าก็ด้วย! ข้าคงต้องทิ้งไว้ที่นี่เสียแล้ว... เสื้อผ้าของข้าเองก็หนักอึ้งไปด้วยความทรงจำและคราบสกปรก

ข้าเลยอดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่า... หรือว่ามนุษย์เองก็อาจถูกลืมเลือนไป... เช่นเดียวกับเรื่องราวที่ถูกกลบไว้ที่นี่ แล้วถ้าหากเราเป็นเช่นนั้น แตกสลาย ผุพัง และเลือนหายสู่ความมืดมิดเหมือนกระดูกเบื้องล่าง... เราจะยังค้นพบและสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ได้ไหมนะ? คงมีเพียงบุตรแห่งเพลิงเท่านั้นที่จะรู้

ข้าหวังจะได้ช่วยเจ้าสร้างเส้นทางภายภาคหน้า เพื่อปูทางที่เจ้าจะบุกเบิก เพื่อประคองยามที่เจ้าล้มลง เพื่อส่งเจ้าบินไปสูงยิ่งกว่าเดิม... ข้าหวังว่าถ้อยคำของข้าจะส่งไปถึงเจ้า แม้จะห่างไกลดั่งหมู่ดาว แม้เป็นเพียงเสียงสะท้อนผ่านกาลเวลา

ข้าเชื่อในตัวเจ้า บุตรแห่งเพลิง
และข้าหวังว่าจะได้เอ่ยคำขอบคุณต่อเจ้า ในสักวันหนึ่ง

— เยซมิน่า ราชินีแห่งโอรินเดลล์ ปี 509 D.A.