ข้าเป็นคนเฝ้าประภาคารมาหลายปี เกิดบนฝั่ง โตก็โตบนฝั่ง ข้าภูมิใจกับเรื่องนี้มาก

ท้องทะเลรู้จักข้าดียิ่งกว่าแม่ข้าเสียอีก เวลาผ่านไปนานเข้า ระลอกคลื่นก็ประทับลงบนใบหน้าข้า ทอดตัวเป็นริ้วรอยแห่งความอาวรณ์เมื่ออายุผันผ่าน รูปลักษณ์และเรื่องราวของข้ามีเพียงผืนแผ่นน้ำสีครามกว้างไกลเท่านั้น
แต่วันนี้ข้าว่าข้าเห็นอะไรที่... ไม่เคยเห็นมาก่อน

เย็นวันนั้นสว่างทีเดียว ฟ้าโปร่งมาก ผืนน้ำนิ่งสงบใต้แสงอาทิตย์อัสดง แต่ข้ารู้ดีว่าไม่อาจวางใจภาพที่เห็นเพราะมีเมฆดำกำลังก่อตัวที่เส้นขอบฟ้าเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงพายุ... และใต้เมฆกลุ่มนั้น แวบหนึ่งจากที่เห็นไกลๆ ข้าว่ามีอะไรบางอย่างผุดขึ้นมาจากเบื้องล่าง
เป็นเงาร่างซึ่งโผล่ขึ้นมาบนพื้นหลังที่เปลี่ยนสี ชะโงกดูราวกับเป็นกล้องตาเรือ จับตาดูชายฝั่ง จับตาดูเรา
จากนั้นมันก็ดำน้ำหายไปจากระยะที่เห็นในกล้องส่องทางไกล

อาจจะเป็นขอนไม้ก็ได้ ใช่ ต้องเป็นขอนไม้แน่...

เดือนนี้มีเรือล่มกลางทะเลเยอะกว่าที่ข้าเคยเจอตลอดชีวิตนี้เสียอีก

ข้าโทษตัวเอง แม้จะรู้ว่าทำหน้าที่ได้ดีเสมอมา ทุกคืนข้าจะจุดไฟเพื่อแสดงให้รู้ว่าท่าเรือของเราปลอดภัย ข้าอยู่เฝ้ายาม คอยจ้องกองเพลิง โหมไฟ สำลักควัน เพียงเพื่อจะให้ได้แสงประกายน้อยๆ แต่เท่านั้นไม่เพียงพอ แถมข้ายังนอนไม่หลับด้วย

ฝันร้ายปลุกข้าให้ตื่นจากเตียง ข้าจำต้องควานหากล้องส่องทางไกลกับชุดนอน โซซัดโซเซขึ้นไปบนยอดประภาคารท่ามกลางความมืดและสายฝน ข้าคิดว่าถ้าข้ามองออกไปนานพอ ข้าอาจเห็นต้นตอของปัญหาทั้งหมดนี้ จากนั้นก็ทำความเข้าใจและเอาชนะมันเสีย

เมฆฝนฟ้าคะนองลอยใกล้เข้ามาแล้ว และพวกมันมีบางอย่างซุกซ่อนอยู่

พายุเคลื่อนตัวมาถึงนี่แล้ว คลื่นซัดปะทะชายฝั่งของเรา และแตกกระเซ็นด้วยความเกลียดชัง

ตอนที่ยืนบนยอดประภาคาร สายลมพัดกรีดผ่านเคราและเสื้อโค้ตข้า เกลือจากลมทะเลคืนนั้นน่าจะยังติดผิวอยู่เลย

แสงตะเกียงน้ำมันที่ข้าถือวูบไหวคล้ายกำลังเต้นเร่าๆ ด้วยความกลัว บิดไปทางโน้นที ทางนี้ที พยายามสุดกำลังไม่ให้วูบดับไป... ราวกับคำขอร้องที่ไร้ผู้ฟัง เป็นความพยายามอันสูญเปล่า ไม่ต่างจากสิ่งที่ข้าทำเลย

จุดไฟขึ้นมา โหมให้แรง เช็ดกล้องส่องทางไกล มองออกไป จุดไฟอีกครั้ง แต่ก็ไร้ผล พายุพัดพาให้ทุกแสงสว่างดับมอด
ข้าเกาะราวไว้อย่างสิ้นหวัง แล้วมองออกไปในผืนราตรี ก่อนที่จะเห็นมัน
ระลอกคลื่นที่ไม่ได้เกิดจากน้ำ หากแต่เป็นร่างจำนวนนับไม่ถ้วนที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะพายุ คลื่นแห่งจุดจบที่จะมาบดขยี้เรา คลื่นที่ย้อมมหาสมุทรให้แดงฉาน คลื่นเดรก

ข้าทิ้งกล้องส่องทางไกลและคว้ารองเท้าบูตขึ้นมา ถ้าจะต้องตายแบบนี้ ข้าก็ไม่ขอตายในฐานะคนเฝ้าประภาคาร