เซลล์เหล่านั้นไม่ได้แค่ปนเปื้อน พวกมันดูดซับ ด้วยการย่อยสลายสสารธรรมชาติ พวกมันสร้างวัฏจักรของพลังงานและการเจริญเติบโต! ข้าต้องเข้าใจมันให้ได้... ทดลองกับสปอร์ชราวด์ให้มากขึ้นและทำความเข้าใจวิธีการทำงานของพวกมัน มันเป็นสิ่งที่น่าเหนื่อยหน่าย ใช่ แต่ข้าอยากอยู่ในห้องทดลองมากกว่าอยู่กับชาวบ้าน... ชาวบ้านทำให้ข้าเหนื่อยหน่าย

ของเหลวในหม้อต้มใหญ่ดำหมุนวนไปเรื่อยๆ ก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนที่ดึงดูดข้าเข้าไป... สปอร์ละลายทุกสิ่งที่ข้าเติมลงไป ค่อยๆ กัดกินเนื้อและกระดูก เปลี่ยนแปลงเนื้อและกระดูกเหล่านั้นราวกับว่าของเหลวนั้นกำลังดูดซับสายพันธุกรรมเพื่อบิดเบือนให้กลายเป็นสิ่งใหม่

ครั้งหนึ่ง ข้าจ้องมองมันนานเกินไปขณะที่มันหมุน... และข้าคิดว่าข้ารู้สึกได้ว่ามันจ้องมองกลับมา บางทีข้าอาจจะบ้าไปแล้วเพราะอายุเยอะ หรืออาจจะเพราะว่าเหงา
อิโครา

ข้าเสียสติไปแล้ว ข้ารู้ตัวดี วันเวลาหลายปีที่อยู่ตัวคนเดียวทำให้จิตใจข้าเปราะบาง

ความว่างเปล่า กระเพาะนั่น ด้านในของหม้อต้มใหญ่ดำ กำลังวนเวียน เฝ้ารออยู่ หมุนวน ปกคลุมจิตใจข้าด้วยกลิ่นอันหอมหวานชวนคลื่นเหียน...

มันกระซิบกระซาบเรียกหาข้า ข้าไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่มันพูดหรอกแต่... มันรู้ มันรู้ว่าข้าว่างเปล่า
มันเองก็ว่างเปล่า หิวโหย
พวกเราไม่ต่างกันเลย
— ไอคอร่า

ปากนั้นหิวโหยขณะที่เรียกชื่อข้า โดดเดี่ยว โหยหา เหมือนกับข้า ข้าไม่มีทางเลือก และมันก็รู้

ข้าถูกจับไว้ระหว่างฟันที่คมกริบราวกับใบมีดโกน ข้างลำตัวของข้าถูกบาดและฉีกแยกออกจากกัน ข้าลื่นไถลไปใต้ลิ้นของมัน หมุนวน หายใจไม่ออกในความอบอุ่นของมัน มันกักขังข้าไว้ข้างใน เราเป็นเหมือนกัน เราเป็นหนึ่งเดียวกัน

ทำไมเนื้อของข้าจึงกลวง
หลุม ข้าคือหลุมที่ว่างเปล่า อดอยาก
ข้าคือความว่างเปล่า การไม่มีอยู่ ความว่างเปล่า
ส่วนน้อย ส่วนมาก ทั้งหมด
ถูกดึงเข้าไปสู่แกนกลางของเกลียววน หล่อเลี้ยงวัฏจักร
เป็นแหล่งเพาะพันธุ์ในวันนี้
ลางบอกเหตุในวันพรุ่ง คลี่ออกเป็นสิ่งใหม่
ข้าคืออเวจีโดยแท้ ตื่นขึ้นมาอีกครั้งแล้ว