นั่นแหละ วงฮันนี่ดิสว์ของข้าไม่มีอีกแล้ว... เราแยกทางกันหลายครั้งก็จริง แต่มีบางอย่างบอกข้าว่าการแสดงเมื่อคืนคงเป็นครั้งสุดท้าย สิ่งที่แย่ไปกว่านั้นคือไอ้พวกเวรที่โรงเตี๊ยมไม่ยอมให้ข้าเข้าพักหลังจากที่เพื่อนร่วมวงสุดจะแสนดีของข้า ไม่สิ อดีตเพื่อนร่วมวงต่างหาก ทะเลาะตบตีกันจนสถานที่เละตุ้มเป๊ะ ฮาร์เปอร์กับแดเนียลไม่เคยลงรอยกันอยู่แล้ว แต่นี่มันไม่เหมือนครั้งที่ผ่านๆ มา ข้าน่าจะพยายามเข้าไปห้ามไม่ให้ฮาร์เปอร์กระฟัดกระเฟียดออกไปทางปราการนั้น แต่ข้ามัวแต่หลบหมัดของแดนอยู่จนไม่มีสมาธิกับสิ่งอื่น

เพราะแบบนี้ ข้าเลยไม่มีวงดนตรี ไม่ได้รับเงิน แถมไม่มีเตียงให้นอนอีก ขนาดบาร์เทนเดอร์ยังมาดูถูกข้า ข้าเลยนะ! ไมล์ส ราปอร์! ไม่รู้เหรอว่าข้าเป็นอัจฉริยะด้านดนตรี ดักดานเสียเหลือเกิน พรุ่งนี้เช้าข้าจะออกเดินทางอีกครั้ง แต่คงไม่จำเป็นต้องพกขลุ่ยไปด้วยแล้วมั้ง บางทีข้าควรจะกลับไปเป็นช่างทำรองเท้าดีไหมนะ

ข้ายังอ่อนต่อโลกนักเลยดีใจที่วงแตก การเดินทางคนเดียวมันเหนื่อยมาก ข้าไม่มีใครอยู่ข้างๆ เพื่อกันไม่ให้พวกขี้เมาพวกนี้มายุ่งกับข้า! ข้าไม่ใช่ไซเรนหรือของเล่นนะ! ข้าก็แค่อยากจะเล่นดนตรีอย่างสงบสุข! ถ้าไอ้เพี้ยนแดเนียลผู้ถูกสาปนั่นไม่ทำให้ผู้ชมของเราที่โรงเตี๊ยมขวัญผวาด้วยการทำฟันกระจัดกระจายไปทั่วในช่วงพักล่ะก็... หมอนั่นใช้กล "คำสาป" มาสร้างสีสันจนเลอะเทอะไปหมด... ถ้านั่นยังนับว่าเป็นแค่กลอยู่นะ

ถึงเวลาที่จะทำวงใหม่แล้วมั้ง ชื่อ "ฮาร์เปอร์นักเล่นฮาร์ป" มอบภาพลักษณ์ทรงเสน่ห์อันโดดเด่นที่ไม่เข้ากับข้าเลย ข้าไม่ควรปล่อยให้พวกนั้นยัดเยียดภาพลักษณ์นี้ให้กับข้า... นี่ข้าสูญเสียความเป็นตัวเองไปเมื่อไหร่กัน ข้าเคยร้องเพลงและเต้นรำเพื่อความสนุกสนาน ไม่ใช่เพื่อเงินหรือเพื่อยกระดับวงดนตรีฝีมือไม่เอาไหน... และข้าไม่เคยชอบเล่นฮาร์ปเลย ข้าชอบนั่งเขียนบทกวีริมหน้าต่างต่างหาก และชอบการเดินป่าโดยที่ไม่ต้องรอให้ค่ำก่อนเพื่อหลบหน้าจากพวกคลั่งไคล้

ข้าจะโยนมันทิ้งไปเสีย แล้วเริ่มต้นใหม่พรุ่งนี้!

ข้าน่าจะเผลอหลับไป เพราะเมื่อตื่นขึ้นมา ข้าก็มาอยู่ที่นี่เสียแล้ว ในปากเหมือนมีรสเลือดคลุ้งอยู่ ข้าเลยถอนฟันผุๆ ออกจากปากอีกซี่ แล้วขยี้ลงด้วยส้นเท้า ข้าเกลียดพวกมันทุกคน อยากจะบีบคอพวกมันด้วยซ้ำ

"ภาพลักษณ์คือทุกสิ่ง เฮ้ย อย่าทำหน้ามู่ทู่สิ!"
"แดเนียล ไอ้นี่! ใจเย็นๆ! แกจะทำให้ทุกคนเสียอารมณ์!"
"โชคดีอยู่รอบตัว เพื่อน อย่าทุกข์ใจไปเลย!"

ตัวเองก็พูดได้สิ! ทำอย่างนั้น ทำอย่างนี้! ถ้าพูดแบบนี้อีกครั้ง ข้าจะทุบหัวพวกมันด้วยกลองตีมือของข้า! โดยเฉพาะเจ้าเชสเตอร์! ให้ตายเถอะโรบิ้น ข้าเกลียดเชสเตอร์เหลือเกิน! สักวันหนึ่งโชคจะเลิกเข้าข้างมัน... ไอ้แก่หน้าโง่นั่นมุ่งหน้าไปทางป้อมผู้กอบโกยสรรพสิ่งระหว่างเดินทางขึ้นเหนือ ช่างโง่จริงๆ... โชคของมันคงช่วยอะไรไม่ได้แล้วหนนี้!!

ขอบคุณอีกครั้งที่ให้ข้าผ่านทาง เพื่อนใหม่ของข้า! ข้า ข้าเกือบจะเป็นกังวล! แต่ปรากฏว่าแฟนคลับของวงฮันนี่ดิวส์ก็มีสมาชิกที่นี่ด้วย! ฮ่า! ใครจะไปรู้ล่ะ

ข้าหวังว่าพิณเก่าของข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขมาก! จำไว้ว่า ถ้าดีดสายเบาๆ คนอื่นจะไม่ได้ยินเจ้าฝึกซ้อม ข้ารู้ว่าเจ้าต้องรักษาภาพลักษณ์ไว้ เพราะเป็นผู้นำของสกาเวนเจอร์ประจำถิ่นและอะไรทำนองนั้น ข้ารู้เรื่องนั้นดี ข้าต้องละทิ้งความหลงใหลที่แท้จริงของข้าเช่นกัน เฮ้ เมื่อข้ากลับมาจากยอดเขาอัลบาเนฟแล้ว เมื่อข้าสร้างอาชีพใหม่ของข้าในฐานะปรมาจารย์การร่อนแล้วน่ะ ข้าจะกลับมาสอนเพลงให้เจ้า! ข้าจะฝากเพลงไว้ที่นี่ให้เจ้าด้วย การฝึกซ้อมทำให้เก่ง!

มาเล่นคู่กันเร็วๆ นะ!
เตรียมตัวให้พร้อมอยู่เสมอล่ะ

— เชสเตอร์ ลอฟต์