การบุกโจมตีประตูของคนโบราณของเราแทบไม่เผชิญการต้านทานใด ๆ ด้วยเหตุนี้ สิ่งปลูกสร้างหินของมันจึงถูกบดขยี้เป็นผุยผงอย่างรวดเร็วภายใต้การเคลื่อนพลของเหล่าทหารของข้า

พวกคนโบราณกำลังพยายามลวงให้ข้าตายใจ... พวกมันได้ดึงพลังงานจากม่านพลังของตนเองเพื่อนำไปขับเคลื่อนอาวุธที่ถูกซุกซ่อนไว้ ณ ใจกลางของพวกมัน! นี่คือการประกาศสงคราม และสงครามก็จะเป็นสิ่งที่พวกมันได้รับ!

ข้ามองเห็นป้อมปราการในตำนานของพวกมันอยู่ไกลลิบ... ตั้งตระหง่านเหนือเส้นขอบฟ้าอย่างภาคภูมิ ฉีกทะลุแสงแห่งจันทร์ข้างขึ้น!
นั่นคือสถานที่ที่พวกมันเก็บรักษาเปลวเพลิงเอาไว้ สหายพเนจรของข้าบอกมาเช่นนั้น... สถานที่ที่พวกมันจะอัญเชิญเพลิงให้โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า เผาผลาญประชาชนของข้า และแผดเผาผืนแผ่นดินของข้า!

ยุคสมัยแห่งพวกหนูสกปรกต้องสิ้นสุดลง...พวกเราต้องร่วมมือกันโค่นล้มพวกมัน!
ดิ่งลงสู่ห้วงอเวจี ดิ่งลงสู่เกลียววน
ดิ่งลึกลงมา ลึกลงมา ลึกลงมา
หาพวกเรา

— ลอร์ดวอร์กอธ, ผู้พิทักษ์แห่งแดนเหนือ, ผู้ปกครองแห่งริมการ์ด

สองจังหวะหัวใจสั่นสะท้อนอยู่ในซี่โครงของข้า

หนึ่งนั้นยึดติดอยู่กับจังหวะแห่งความพยาบาท มันขยายตัว ฉีกกระชาก และกัดกินจากภายในจนทำให้ข้าขาดอากาศหายใจ มันให้ความรู้สึกชอบธรรม แม้จะเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

และยังมีอีกหนึ่งจังหวะที่ก้องสะท้อนอยู่ภายใน เป็นเสียงฮัมแผ่วเบา อ่อนโยนด้วยความทรงจำของ... ของอะไรกันแน่ เงารำไรของตัวข้าที่ข้าไม่อาจจดจำได้ ข้าที่เหี่ยวเฉาและอิดโรยน้อยกว่าที่เป็นอยู่นี้

เขาพูดถึงพรมแดนที่มีแต่กำปั้นที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะปกครองได้ กล่าวถึงอาณาจักรที่ภาคภูมิ แต่แตกสลาย และปรารถนาจะรวมเป็นหนึ่ง ถูกรวบไว้ด้วยกำปั้นเดียว และกล่าวถึงเมล็ดพันธุ์แห่งความลับ เป็นภัยคุกคามที่ถูกฝังไว้ในชั้นนอกของสมองของเขา และถูกหล่อเลี้ยงจนรากพันแน่นเกินถอน

เขาคือผู้พิทักษ์แห่งแดนเหนือ
ผู้คุมกำแพง
และแม้แต่เขาเองก็ยังถูกบดขยี้อยู่ใต้กำปั้นนั้น

เพราะเขาอาศัยอยู่ในโลกของหนูและมนุษย์ ที่ซึ่งเหล่าคนขลาดได้ล่ามโซ่ผู้หนึ่งไว้เบื้องล่าง
ในที่ซึ่งต้องมีดาบเพื่อตัดขาดพันธนาการเหล่านี้ที่ล่ามไว้
พันธนาการที่ไม่อาจถูกรื้อฟื้นขึ้นมาได้อีก
ในที่ซึ่งผู้ที่อ่อนแอถูกคัดทิ้ง และมีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่จะอยู่รอดเป็นคนสุดท้าย
เช่นนั้นแล้ว กำแพงจึงต้องสูงกว่าเดิม และการไต่ขึ้นต้องยากเย็นกว่าเก่า
และระยะทางก็ยิ่งห่างออกไปไม่สิ้นสุด จนทุกสิ่งเบื้องล่างกลายเป็นเพียงหมอกสีฟ้าจาง

หมอกนั้นรวมเป็นหนึ่ง ดังที่เมล็ดพันธุ์กล่าวไว้
ภายในชราวด์ ทุกสรรพสิ่งนั้นรวมเป็นหนึ่ง และหนึ่งก็คือสรรพสิ่งทั้งมวล
และดังนั้น มือขวาจึงยื่นออกไป ส่งมอบสิ่งที่ถือไว้
กำปั้น ดาบ และจุดจบ
ด้ายสีครามเส้นหนึ่ง เพื่อเย็บหัวใจสองดวงให้เป็นหนึ่งเดียว

— ลอร์ดวอร์กอธ, ผู้พิทักษ์แห่งแดนเหนือ, ผู้ปกครองแห่งริมการ์ด

โชคชะตาใกล้เข้ามาแล้ว ป้อมปราการต้องสาปของพวกมันอยู่ใกล้กว่าที่เคย... และภายในนั้นคืออาวุธของพวกมัน เปลวเพลิงที่พวกเราควรดับให้มอดสิ้น... เปลวเพลิงพระแม่ ซึ่งคุกคามจะหมายเผาผลาญพวกเราทั้งเป็น แหล่งกำเนิดของความเป็นอนันต์ของพวกมัน และสายเลือดที่หล่อเลี้ยงเผ่าพันธุ์

พวกเราต้องแยกหนูออกจากมนุษย์
แยกพวกหนูสกปรกออกจากผู้ปกครอง
และแยกคนโบราณออกจากเถ้าธุลีแห่งการเกิดใหม่

พวกเราต้องดับนางเสีย เพื่อรวมทุกสิ่งให้เป็นหนึ่ง เพื่อให้เรากลับคืนสู่ความเป็นหนึ่งเดียว ดังที่ผู้พเนจรกล่าวไว้

เขายืนอยู่เคียงข้างข้า ห่างจากขอบเพียงก้าวเดียว แขนทั้งสองกางออกกว้าง
"นี่คือสิ่งที่เหล่านกมองเห็น" เขากล่าว "เหล่านกล่าเหยื่อ อยู่สูงลิบเหนือทุกสิ่ง... ล่องลอยไป"

ทำไมล่ะ ใช่ ข้าควรลอยอยู่เหนือพวกหนู เหนือทุกสรรพสิ่ง
นี่คือที่ที่ข้าถูกลิขิตให้มาจากจุดเริ่มต้น และเป็นที่ที่ข้าจะนำพาจุดจบมาถึง แม้หัวใจของข้าจะเจ็บปวด... ข้าก็จะทำหน้าที่ของข้าให้ลุล่วง

— ลอร์ดวอร์กอธ, ผู้พิทักษ์แห่งแดนเหนือ, ผู้ปกครองแห่งริมการ์ด