กลับมาหาข้าเถอะ ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร ข้าก็ไม่อาจตัดใจจากเจ้าได้ ข้ารู้ว่าเจ้ายังอยู่ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น โซฟี เจ้าถูกพันธนาการไว้ ณ ใจกลางของชราวด์
หอคอยแห่งนี้ไม่ใช่บ้านอีกต่อไปเมื่อไม่มีเจ้า ปลายนิ้วของข้าลูบไล้ไปตามหน้ากระดาษเปื่อยยุ่ยที่เราเคยสาบานว่าจะปกป้องมันไว้ให้ดี ถ้อยคำที่จางหายไปเริ่มเรือนลางไปจากใจข้าเหมือนกับความทรงจำเรื่องของเจ้ายามม่านหมอกคืบคลานเข้ามาใกล้
แต่ข้าไม่เหมือนเจ้า ข้าหนีไปไหนไม่ได้ ข้าไม่มีวันวิ่งหนีจากสิ่งที่เคยพูดกับเจ้าได้... เพราะทุกครั้งที่ข้าจ้องมองเข้าไปในกระจก เจ้ายังคงจ้องมองกลับมาที่ข้าเสมอ พี่สาวของข้า
เมื่อทุกอย่างเงียบสงัดในยามดึก ข้ายังคงได้ยินเสียงร้องของเจ้าดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงที่ว่างเปล่า
บางทีดวงวิญญาณของเจ้าอาจจะกลับมาหลอกหลอนข้า และข้าก็คงสมควรจะได้รับสิ่งนี้แล้ว
เจ้าคืออีกครึ่งหนึ่งของข้า เป็นเงาสะท้อนในกระจก เป็นฝาแฝด เป็นความเสียใจและความสูญเสียที่ประเมินค่าไม่ได้
ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน โซฟี กลับมาเถิด
จากวิลโลว์ของเจ้า | 
