ก็ยังคงไม่มีอะไรให้กิน ไม่มีอะไรให้เสิร์ฟ มีเพียงกระดูก เศษเดน และซุปใสราวกับน้ำ... ทั้งหมู่บ้านตกอยู่ในความหวาดกลัว เส้นทางการค้าถูกตัดขาด ด้วยสงครามที่จ่ออยู่ตรงหน้าเช่นนี้ พวกเราจะพบจุดจบเมื่อไหร่กันนะ?

มีนักเดินทางคนใหม่มาถึง นางหิวโหยและเหนื่อยล้า นางสั่งสตูและขอว่าอย่าตักกระดูกออกไป แววตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เงียบงัน มันคือความมุ่งมั่นอันบ้าคลั่งราวกับหมาป่าที่กำลังอดอยาก

แน่นอนว่าเนื้อของเราหมดเกลี้ยง... เราไม่มีเนื้อสดมาหลายสัปดาห์แล้ว สิ่งเดียวที่ข้าทำได้คือเสนอห้องพักให้นาง แต่แทนที่นางจะเข้ามาผิงไฟให้อบอุ่นที่เตาผิง นางกลับปฏิเสธด้วยเสียงคำรามในลำคอ หันหลังกลับ และหายลับไปในความมืดมิด ข้าเห็นนางเดินมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือเข้าไปในป่า เพื่อที่จะนอนบนพื้นดินที่แข็งและเย็นเยียบ ช่างเป็นหญิงที่หยาบกระด้างเสียจริง... แต่ถึงอย่างไรนางก็คงเหมาะจะอยู่ในป่ามากกว่าแหละ

ข้าตื่นขึ้นมาเพราะกลิ่นคาวเลือดที่เพิ่งไหลรินสดๆ
เมื่อข้ามองลอดหน้าต่างห้องนอนออกไป ก็เห็นนักล่าลากกวางวิเศษ 2 ตัวจากป่าทางเหนือมาจนถึงจัตุรัสกลางหมู่บ้าน การสังหารนั้นดูช่างง่ายดายเหลือเกิน แต่ก็ไม่ใช่การสังหารที่ไร้ความเจ็บปวด

ในตอนแรก ข้าแผดร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่แล้วข้าก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า กวางวิเศษ 2 ตัวนั้นหมายถึงเนื้อซี่โครงตั้ง 8 ส่วน อาจจะได้ไส้กรอกสัก 10 หรือ 12 ชิ้น มีพุดดิ้งเลือดเป็นของหวาน และสตูอีกหลายแกลลอน! มันจะช่วยเลี้ยงปากท้องคนทั้งหมู่บ้านได้ ไม่ว่าจะมีสงครามหรือไม่ก็ตาม ขอบคุณคนโบราณ!