เฮ้อ ดีแล้วที่ได้เหยียบพื้นที่มั่นคงอีกครั้ง! การเป็นทหารเที่ยวตะลอนไปทั่วก็เป็นช่วงสั้นๆ ที่สนุกดี แต่ข้าว่าการท่องไปกับสายลมในฐานะนักร่อนเวหานี่แหละน่าตื่นเต้นที่สุดแล้ว!

ทว่ากระนั้น ลึกๆ ตัวข้าก็ยังเป็นนักขับลำผู้อ่อนน้อม เป็นทาสของท่วงทำนองที่หลั่งรินออกจากใจอันปวดร้าว! ใช่ ขอประกาศไว้เลยว่า ข้ากลับมาด้วยแรงปรารถนาแห่งการสร้างสรรค์ และอาจจะด้วยความกลัวใหม่ด้วย พวกแร้งน่ะ เจ้าพวกนี้ไม่ได้บินว่อนแค่ในพื้นที่สูงรอบด่านหน้าที่ข้าเคยอยู่ แต่ยังบินว่อนอยู่ในฝันข้าด้วย... แต่ช่างปะไร!

ข้ากลับมาหาเสียงดนตรีที่รักยิ่งแล้ว! ดังนั้นหวานใจข้าจึงสั่งให้ไปลองแสวงโชคที่สำนักท่านลอร์ดดู! ได้ยินว่าหมอนั่นรสนิยมดี แถมยังปากจัดเอาเรื่องกับคนที่เห็นไม่ตรงกัน ข้าอาจเข้าร่วมงานเลี้ยง หรือชิงรางวัลจากการล่าสัตว์มาสักหน่อย แต่ข้าไม่นิยมเรื่องน่ากังวล อีกอย่าง สำหรับพวกใจกล้าบ้าบิ่นแล้ว เรื่องอันตรายก็เหมือนหยาดน้ำบนกลีบกุหลาบ
ยิ่งจะทำให้ทุกอย่างดูสวยงามขึ้นน่ะสิ
- "ผู้โชคดี" เชสเตอร์ ลอฟต์

วันนี้คือวันแรกของปลายปี 502 D.A. และในที่สุดข้าก็มาถึงปราสาทแล้ว ในขณะที่กำลังเตรียมตัวสำหรับบทเดี่ยวเล็กๆ ของข้าอยู่ มันช่วยไม่ได้ที่ใจข้าจะล่องลอย!

ข้าจะจดจำบทพูดได้ยังไง ถ้ายังเพ้อฝันอยู่ใต้สถาปัตยกรรมอันงดงามเช่นนี้ ข้าเคยคิดว่ารูปปั้นของท่านลอร์ดที่เรียงรายอยู่ตามทางเข้าเมืองเป็นอาหารตาที่เพียงพอแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น! งานแกะสลักหินที่นี่สร้างทิวทัศน์ที่งดงาม ข้ากล่าวออกไปว่า:

เสาเหล่านี้ยื่นไปทางโดมเหมือนกำลังสวดอธิษฐานในคืนฝนพรำ ห้อมล้อมป้อมปราการด้วยความสงบที่น่าเกรงขาม ลองนึกภาพโบสถ์สีเทาตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผา มีตะไคร่น้ำเกาะอยู่ตามก้อนอิฐอายุนับร้อยปี เสียงฟ้าร้องและฟ้าผ่าไม่เพียงแต่หลอกหลอนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แต่ยังหลอกหลอนลำธารที่ตัดผ่านหน้าผาอีกด้วย
ซุ้มประตูหินโค้งปรากฏขึ้นมาจากด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่ง เหล่ากบกระโดดข้ามลำธารที่ไหลริน มันแผ่ขยายไปรอบๆ เสาเหมือนโครงร่ม คอยปกป้องคนอ่อนแออย่างเราจากลมที่พัดกระหน่ำ

ข้าต้องไม่ลืมตัวเอง! ผู้ชมของข้าใกล้เข้ามาแล้ว หวังว่าท่านลอร์ดจะชื่นชอบเสียงของข้า! ไม่อย่างนั้น ข้าคงได้แขวนคอตรงซุ้มประตูในไม่ช้านี้... ตั้งสติสิ เชสเตอร์! ความคิดเลวร้ายไม่ควรอยู่ในหัวผมสีบลอนด์สลวยอย่างเจ้า!

— “ผู้โชคดี” เชสเตอร์ ลอฟต์