ดวงตานางเงือก กาลครั้งหนึ่งนางเงือกพราย
พักตร์ฉายใต้จันทร์กระจ่างหล้า
คอยคุ้งธารผลึกแววพนา
จวบหิวพามอดไหม้ทรวงใน
เพลิงกระหายรุมเร้าฤทัย
คอยผลักไสให้เที่ยวเสาะหา
ดวงเนตรแดงดั่งโลหิตทา
หมายชีวาผู้เป็นภักษ์ตน
หอมมาลีระรื่นกาย
แย้มสรวลดั่งสุราปนน้ำผึ้ง
ล่อผู้คนให้ตราตรึง
ร่วมเคียงหนึ่งเป็นสำรับนาง
ต่างเห็นเพียงดวงใจผ่องใส
แววเนตรไซร้พราวพรายสว่าง
จึงหลงเล่ห์เสน่ห์อำพราง
ถูกโอบร่างจนสิ้นลม
ธาราสาดโลหิตชมพู
ระบำนางชูให้จันทร์ขวยเขิน
แดงเรื่อด้วยเลือดผู้เผชิญ
คือสีสันประดับเหนือนที | 
