ข้ายังคงได้ยินเสียงกระซิบในความมืด มันแผ่วเบา ไกลออกไป แต่กลับถูกขยายให้ดังขึ้น... ทวีคูณเป็นเท่าทวี ซ้อนทับกันนับไม่ถ้วน ดุจเสียงสะท้อนที่ตอบรับเสียงเพรียกของตนเอง

ผืนม่านที่พับทบลงบนตัวมันเองเมื่อข้าพยายามคลี่รอยพับเหล่านั้นออก ข้ากลับรู้สึกราวกับข้าลูบไล้ผิวหนังซ้อนทับผิวหนัง ผิวที่ไม่ควรมีอยู่ และไม่ควรเคยดำรงอยู่เลย
สิ่งที่เติบโตไม่หยุดยั้ง ระบายทับตัวมันเองด้วยสสาร สิ่งที่มีหลายใบหน้า และส่งเสียงร้องไห้จากหลายปากในคราเดียว
ส่งเสียงล้อเลียน ล่อลวง และหยอกเย้า

แหล่งร่อนเถ้าถ่านในที่สุดก็เล่นงานข้าจนสิ้น
คนอื่นๆ ล้มลงไปแล้ว หรือไม่ก็ยอมจำนนต่อหมอกไปนานแล้ว... ส่วนข้า การแทงครั้งสุดท้ายคือความร้อนอบอ้าวนี้เอง... และเหล่า… เสียงพวกนี้

นานแสนนาน ข้าไม่อาจระบุได้ว่าพวกมันคืออะไร ข้ารับรู้เพียงว่ามันไม่ใช่เสียงของข้าเอง ไม่ใช่เสียงของเหล่าสหาย หรือของลอร์ด...

แล้วข้าก็เข้าใจ เมื่อนักพเนจรเอ่ยปากพร้อมกับชูกำปั้นขึ้นแน่นที่ด้านขวาของวอร์กอธ ข้าก็ได้ยินมัน

ข้าได้ยินเสียงกระซิบที่เปล่งออกมาจากปากนับไม่ถ้วน

ท่านลอร์ดเอาแต่ขึ้นไปอยู่บนหอคอยอันโดดเดี่ยวแห่งนั้น

แทนที่จะเจรจาหารือกับเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาหรือผู้ที่เหลืออยู่ เขากลับเอาแต่จับจ้องไปที่ดวงดาว... ทำไมกัน ต้องเป็นฝีมือของนักพเนจรแน่ๆ มันเป็นผู้ที่แทรกซึมเข้ามาควบคุมจิตใจ ชี้นำการกระทำ ชี้นำคมดาบ...

ดวงจันทร์ที่โคจรอยู่เหนือศีรษะเราจะมีคำตอบหรือมีภูมิปัญญาอะไรซ่อนอยู่กัน ท่านลอร์ดเกิดอ่อนไหวอะไรขึ้นมางั้นหรือ ไม่น่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก

คงเป็นแค่วิธีเตรียมตัวรับมือกับการปิดล้อมน่ะแหละ