ในวันแรก ลอร์ดวอร์กอธผู้ยิ่งใหญ่ทรงมองไปยัง ยอดอัลบานีฟ.
แล้วตรัสว่า “ยอดเขาเหล่านี้ช่างเหมาะกับความยิ่งใหญ่ของชาติเราจริง หุบเขาเหล่านั้นจะมอบบ่อน้ำอมฤตให้แก่เรา”

ในวันที่สอง ท่านลอร์ดได้เดินทางไปสู่ขอบฟ้า ตัดถนนเข้าไปท่ามกลางความงดงามปนอันตรายของภูเขาธรรมชาติให้แก่ปวงชนของเขา

ในวันที่สามก็มีเงารอเขาอยู่ที่ฮาวลิ่งพีก มังกรเหล่านั้นได้ตื่นขึ้นมาขัดขวางไม่ให้พระราชาของเราทรงยึดแดนนี้ไปได้!
ลอร์ดวอร์กอธชูมือขึ้นใส่เหล่าสัตว์ร้ายติดปีกนี้แล้วคำรามว่า “เจ้าไม่มีทางต่อกรกับอินทรีแดงได้หรอก และเจ้าจะต้องจำนนแก่ความกล้าหาญและเหล็กกล้าของเรา!”

ในวันที่สี่ ท่านลอร์ดได้ลงมือผ่ากะโหลกของแม่มังกรฝังขวานไว้ระหว่างคู่ดวงตาของมันตอนที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า ยอดเขาจึงถูกปลดปล่อยจากความชั่วร้าย และทั้งอาณาจักรก็ต่างปีติยินดี

ข้าเลิกคิดถึงเรื่อง “ตำนานผู้พิชิตมังกร” ไม่ได้เลย

คือข้าก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องเหลวไหล เพราะจริงๆ แล้วปู่เป็นคนกลุ่มแรกๆ ที่ได้พิชิตภูเขา เขาบอกว่าวอร์กอธไม่เคยไปเหยียบที่นั่นเลย หรือถ้าเคย เขาก็บอกว่า “เราไม่ควรพูดถึงมัน” บางทีตำนานอาจไม่ได้น่าหลงใหลอย่างที่เราเคยฟังมาก็ได้ใช่ไหม ตอนเรามาถึง เหล่ามังกรก็ได้สิ้นไปนานแล้ว
ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหกรึไง แต่ว่า แล้วสิ่งที่ข้าไปเห็นบนกะโหลกมังกรที่ลุ่มน้ำนั่นคืออะไรกัน ข้าสาบานได้ว่าเห็นบางอย่างเป็นประกายในรังของแร้งที่นั่น และพวกมันก็เหมือนจะทำท่าปกป้องมันอยู่ด้วย!!
สรุปมีอาวุธเงาวับอยู่จริงหรือเปล่า เป็นเรื่องบังเอิญงั้นหรือ

ข้าอยากรู้แทบแย่ แต่ข้าไม่ไปยุ่งกับพวกแร้งนั่นแน่ๆ!