ข้ากำลังออกล่าสัตว์อยู่ ตอนนั้นเองก็เห็นนกบลูเจย์สวยตัวหนึ่งบินอยู่บนท้องฟ้า ข้าคิดว่าไม่ได้กินสตูไก่มานานแล้ว ข้าก็เลยง้างคันธนู แล้วก็ฉึก!

ยิงได้แม่นมาก! นกร่วงหล่นลงมาอย่างไร้การควบคุม พร้อมส่งเสียงร้องจิ๊บๆ

ตอนที่ข้าจะไปเก็บร่างของมัน ข้าเห็นกรงเล็บของมันกำอะไรแปลกๆ อยู่... ข้าก็เลยแกะดู แล้วเจอกับเศษขยะนี่ ไม่สิ มันคือจดหมาย! เหลือเชื่อเลยไหมล่ะ?

ถึงพี่ชาย: ใจเย็นลงก่อน ข้าปลอดภัยดี ชายแดนระหว่างริมการ์ดและเมลดอร์มีช่องโหว่มากมายให้ข้าย่องเข้าออกได้ ข้าหนีออกจากเวลวอเตอร์มาได้ และมาถึงรีเวลวูดก่อนที่สหายของข้าจะรู้ตัวด้วยซ้ำว่าข้าหายตัวไป

ทาเลียนเอ๋ย ลอร์ดวอร์กอธได้เสียสติไปแล้ว จิตใจของเขาถูกชราวด์ครอบงำ แปดเปื้อนไปด้วยเสียงกระซิบของนักพเนจร! เขาโกหกเรา กษัตริย์กอร์แมนเดอร์ไม่ใช่ภัยคุกคาม! ข้าสู้เพื่อสิ่งนี้ไม่ได้ รอยแผลเป็นของข้าก็พิสูจน์ได้ ข้าภูมิใจที่มีมัน ข้าได้ทำสิ่งที่ถูกต้อง

มาเถิด โบกมือลาสงคราม หันหลังให้กับเรื่องทั้งหมด

ข้าคิดถึงเจ้า ไอ้ตัวเล็ก

— อธาลัน

มีการต่อสู้เกิดขึ้นที่สะพาน ข้ารู้ว่าเจ้าต้องอยู่ที่นั่นแน่นอน! ข้าเห็นความหวาดกลัวปรากฏอยู่ในดวงตาของคนที่หนีไป "ชราวด์" พวกเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา "ชราวด์ปกคลุมอยู่ทั่วทุกสารทิศเลย"

แต่กองกำลังวอร์กอธยังคงต่อสู้ต่อไป ช่วยบอกข้าทีว่าเจ้าสูดมันเข้าไปหรือเปล่า? ยังอยู่ในนั้นไหม น้องพี่? ยังสั่งการกองทัพอยู่เหรอ?

เมื่อดวงอาทิตย์ลอยขึ้นอยู่จุดสูงสุดบนท้องฟ้า ข้าก็มองดูหุบเขา แต่ไม่เห็นความเคลื่อนไหวใดๆ เลย พอเอาหูแนบพื้น ก็ไม่ได้ยินเสียงรองเท้าบูตหนักคู่นั้นกระทบกับพื้น หากเจ้ายังอยู่ในนั้น ช่วยให้ส่งสัญญาณให้ข้ารู้ที ทาเลียน ข้าจะพาเจ้าออกมาโดยอุ้มเจ้าไว้บนหลัง ให้เหมือนวันเก่าๆ เลย

— พี่สาวของเจ้า อธาลัน

ลอร์ดวอร์กอธ เจ้าสัตว์อสูรต้องคำสาปวิกลจริต เน่าเฟะด้วยความหวาดระแวง เจ้าคนเหี่ยวแห้ง เพ้อพกเรื่องการเป็นผู้นำ ถูกงูเร่ร่อนตัวหนึ่งกล่อมหลอกได้!
เจ้าไม่ได้รับใช้ประชาชนของเจ้าเลย แต่เจ้ารับใช้ราสีขาวนั่น เจ้าเป็นบริวารแห่งสนธยา เป็นเสียงเรียกของนักพเนจร!

การได้รู้ว่าต้องมาทำตามคำสั่งของเจ้าก็ทำให้ข้าคลื่นไส้แล้ว และข้าต้องชดใช้มันด้วยเลือด

ไม่มีกองทัพใดจะปกป้องเจ้าได้ ข้าจะข้ามทุกช่องเหว ไต่ภูเขาทุกลูก เตรียมพร้อมรับความหนาวเย็นอันขมขื่น ข้าจะผลักดันตัวเองให้เกินขอบเขตความสามารถของมนุษย์เพื่อตามหาเจ้า และเมื่อข้าเจอเจ้า ข้าจะไม่พลาดเป้าแน่ข้าสาบานด้วยเกียรติของพี่ชายของข้า

— อธาลัน สครี, วันที่ 3 ของต้นปี, 503 D.A.