ลูกค้าขี้เมาและการจ่ายค่าเหล้าสุดประหลาด วันนี้มีลูกค้าแปลก ๆ คนหนึ่งมาเยือน
เขาเป็นชายร่างใหญ่ สูงโปร่ง และเศร้าหมอง ดูเหมือนจะเป็นอัศวิน ไม่ก็ทหารรับจ้าง แต่ข้าไม่เคยเห็นตราแบบของเขามาก่อน เห็นได้ชัดว่าเขาดื่มไวน์มาเยอะ หรือไม่ก็เหล้ากร็อก ถ้าจะให้เดา
เขาไม่มีทองคำติดตัว ข้าจึงพยายามไล่เขาออกไป แต่ก็ไม่เป็นผล เขาพูดไม่ชัด ดวงตาเบิกกว้างและแดงก่ำ มือที่สวมถุงมือชี้ไปที่เหล้ารัมที่ชั้นบนสุด ดูแทบจะหนักอึ้งเกินกว่าจะเหยียดแขนตรงได้
แขนของเขาตกลงมาที่เคาน์เตอร์ทุกครั้งที่ขยับเขยื้อน เคลื่อนไปมาราวกับว่าร่างกายของเขาขยับไม่ทันที่ใจคิด หรือราวกับว่าแขนขาของเขาทำมาจากกระสอบธัญพืชเปียก
เขาหงุดหงิดกับความอ่อนแรงของตัวเอง แล้วยังไม่มีแอลกอฮอล์เข้าปาก เขาจึงฉีกถุงมือออกโยนไปอีกฝั่งของห้องพร้อมส่งเสียงคำราม
ข้าก้มตัวหลบใต้บาร์ ข้าเงยขึ้นไปเห็นมือเปล่าของเขากำลังเอื้อมข้ามเคาน์เตอร์และจับขอบโต๊ะไว้ ข้าเลยกลัวว่าเขาอาจจะพุ่งเข้ามาหา... แต่เขากลับรีบข้ามไป กลิ้งล้มลงบนพื้น และลากขาไปที่ชั้นวางเหล้า
เขายกขวดขึ้นจ่อริมฝีปากก่อนจะเดินออกไปทางประตูและเดินโซเซกลับไปข้างนอกนั่น
เหลือเพียงถุงมือที่เขาทิ้งไว้ ถุงมือดูมีราคา ข้าเลยเก็บมันไว้ในห้องใต้หลังคาก่อน เผื่อว่าเขาจะกลับมาเอาคืนในวันที่หัวโล่งกว่านี้และกระเป๋าหนักกว่าเดิม | 
