ทางการมีคำสั่งมา
เราจะต้องเตรียมเรือลำใหม่เพื่อออกทะเลครั้งแรก แต่บนเรือลำนั้นบรรทุกสินค้าที่ไม่อนุญาตให้เราตรวจสอบ งานนี้แปลกมาก บนกล่องไม่มีรอยทำเครื่องหมาย ไม่มีป้าย ไม่มีหมายเลขทะเบียน... แถมยังปิดผนึกเสียแน่นหนา

ท่านลอร์ดให้ความสำคัญกับสินค้าพวกนี้มากเสียจนส่งคนของตัวเองมาเฝ้าดูการลำเลียง ข้าก็นึกว่าจะได้เห็นทหารชราแววตาแข็งกร้าว แต่พวกที่เดินทางมาเมื่อวานดูซังกะตายเหลือทน แววตาอ่อนระโหย เดินลากเท้าไปมา พวกนั้นมาติดตั้งปืนใหญ่บนเรือสินค้า... เรือของข้า ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

ข้าไม่รู้ว่าสินค้าพวกนี้ขนขึ้นมาเพื่ออะไร แต่สังหรณ์ใจไม่ดีเลย ที่จริงแล้วข้าควรจะรู้รายละเอียดสินค้าที่เข้าออกอย่างถี่ถ้วนไม่ใช่หรือ

คืนนี้ข้ายอมแพ้เสียงในหัว แล้วแอบขึ้นเรือจนได้ พวกทหารพากันหันหลังให้ข้า มองออกไปไกล จับจ้องจุดหนึ่งที่เส้นขอบฟ้า... ไม่วางตา เป็นจังหวะดีในการปฏิบัติการ

ข้าขอพูดตรงนี้ว่า นายท่าเรือย่อมต้องรู้ว่ามีสินค้าอะไรเข้าออกท่าเรือบ้าง ไม่ว่าสินค้านั้นจะประทับตราอะไรมาก็ตาม! ด้วยเหตุนี้ข้าจึงแอบเข้าไปในห้องเก็บสินค้า ระวังไม่ให้มือที่สั่นเทาลื่นหลุดจากตะแกรงเหล็ก อากาศข้างล่างส่งกลิ่นเหม็นเน่า ติดเชื้อ คงเป็นหนูหรือศพพวกลักลอบขึ้นเรือแหละนะ ข้าเอาผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกปิดปาก แล้วเดินต่อไปจนถึงหลังห้องที่มีลังวางซ้อนกัน

เมื่อไปถึง ข้าก็แงะผนึกลังใบหนึ่ง ก่อนจะต้องผงะกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
กล่องพวกนี้ไม่ได้บรรจุธัญญาหารหรือแป้ง แต่อัดแน่นไปด้วยควันที่ชวนให้สำลัก สิ่งที่ผนึกไว้ภายในดูราวกับสิ่งมีชีวิตที่พยายามหนีจากกรงขัง ไม่มีการทำเครื่องหมาย ไม่ติดคำเตือน มีแต่ควันสีจางที่ก่อตัวบนเนื้อเห็ดเหม็นเน่า

ท่านลอร์ดปรารถนาจะแพร่โรคภัยไปยังแดนไกลงั้นหรือ เรือของข้าควรทำหน้าที่ขนส่งอาหารและเสื้อผ้าสิ ไม่ใช่อาวุธสงครามแบบใหม่ที่โหดร้ายยิ่งกว่าเหล็กกล้า!
พรุ่งนี้ข้าจะไปลาออก... ให้คนที่มาทำงานต่อจากข้าติดตามเรื่องนี้ต่อก็แล้วกัน