มีบางอย่างผิดปกติกับแอนดูรว์ เท่าที่ข้าจำความได้ ก็มีเพียงพวกเราสามคนมาโดยตลอด แอนดรูว์ แฮร์ริออต และข้า และแน่นอนว่ามีพวกปลาด้วย รังเล็กๆ ของพวกเราที่อยู่ใกล้ช่องน้ำแข็งเป็นบ้านของเรามาตลอด และพวกเราก็แทบไม่ไปไหนห่างจากมันเลย
ดวงอาทิตย์กำลังตกดิน แฮร์ริออตกำลังเก็บเครื่องระลึกล่าสุดของเธอ เป็นเพียงยามเย็นวันธรรมดาอีกวันหนึ่ง ขณะที่พวกเรากำลังเก็บข้าวของ แอนดรูว์กลับตัดสินใจจะอยู่ต่อเพื่อ “ตกปลา” คนเดียว... แต่ข้าเห็นแววตานั้นของเขา สายตาที่มองเข้าไปยังห้วงลึกของถ้ำ ความอยากสำรวจได้เข้าครอบงำเขาเข้าแล้ว เขาอาจหวังว่าจะพบแหล่งน้ำที่ใสกว่า หรือหวังจะจับปลาตัวใหญ่ได้บ้าง ใครจะไปรู้...
ตั้งแต่นั้นมา เขาก็เปลี่ยนไป ครั้งสุดท้ายที่ข้าเห็นเขา ดวงตาของเขาเป็นมันแวว และเขาไอแห้งเสียงแหบ การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ปลาเลี่ยงเบ็ดของเขามากกว่าปกติ ถึงกระนั้น แฮร์ริออตก็ตกปลาตัวใหญ่ขึ้นมาได้ เป็นคริมสันจอมดิ้น ตัวใหญ่จนแขนผอมบางของเธอแทบยกไม่ไหว
แอนดรูว์แย่งปลาตัวนั้นไปจากมือของแฮร์ริออต แล้วก็ปลดมันออกจากเบ็ดและเขมือบลงคอทันทีอย่างไม่ลังเล เมื่อแฮร์ริออตโวยวาย เขาก็ผลักนางอย่างแรงเพื่อให้เงียบ แรงผลักเกือบทำให้นางตกจากท่าไม้ลงไปในน้ำ
วันนั้นเรากลับเร็วกว่าปกติ แต่แอนดรูว์ไม่ได้กลับด้วย แฮร์ริออตอยากกลับไปเพื่อ “ปรับความเข้าใจ” ระหว่างกัน แต่ข้ากลัวว่าเพื่อนของเราจะเกินเยียวยาแล้ว... ในตัวเขามีบางสิงอยู่ คงเป็นตอนที่เขาเดินเข้าไปในอุโมงค์ลึกของถ้ำแห่งนี้ข้าต้องปิดมันเอาไว้ ตลอดกาล | 
