แสงสว่างของคนโบราณไม่ได้มอบความมืดบอด หากแต่นำมาซึ่งวิสัยทัศน์ เมื่อแสงสีขาวโอบล้อมเรา รังสีแสงกระจายพุ่งลงเบื้องล่าง ส่งข้าเข้าสู่ห้วงนิทรา แล้วข้าก็ฝัน

ข้าพบว่าตัวเองอยู่ในดินแดนของน้องข้ายุคก่อนความเสื่อมโทรม ท้องทุ่งเขียวขจีซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาที่ ทอดยาวไปถึงริมฝั่ง เสียงเรียกจากมหาสมุทรดังแว่วมา นั่นเป็นสัญญาณ เราควรตั้งโอ่งเพลิงประทับไว้นอกชายฝั่งของเราบ้าง ไม่ว่าจะต้องทำอย่างไรก็ตาม
เมื่อได้แบ่งปันวิสัยทัศน์กับคนโบราณ ข้าก็ได้เรียนรู้ว่าถ้อยคำนั้นไร้ประโยชน์ พวกเขาเข้าใจอยู่แล้วว่าเราต้องไปไหน พวกเราจึงไปจากที่นั่น ทิ้งแสงจางๆ ไว้ท่ามกลางหมู่ดาว

สะพานนี้เป็นเส้นทางไปแอ่งเวลวอเตอร์ที่เร็วที่สุด แต่สภาพกลับย่ำแย่ ผู้ร่วมทางของข้าเห็นว่าน่าจะเดินไปทางตะวันออกได้ จากนั้นค่อยเลาะตามแนวชายป่าจนเจอทะเล ข้าคิดแล้วก็ขนลุก

ตอนนี้ ลอร์ดวอร์กอธน้องข้าคงกำลังเดินหน้าสู่เกาะลอยฟ้า... บ้านเกิดของคนโบราณ แต่ถึงกระนั้นข้าก็ยังกลัวที่จะเจอเขา เบื้องหลังหมู่แมกไม้ ใต้เงาใบพลูแฉกบิดเบี้ยว สะท้อนภาพใบหน้าของข้าขณะจมอยู่ในทะเลสาบ ในห้วงฝันอันลึกล้ำ...

เขากับข้ามีสายเลือดเดียวกัน บางครั้งเราก็ใกล้ชิดกันมากเกินกว่าที่ข้าจะวางใจ
หวังว่าความฝันนี้จะไม่กลายเป็นฝันร้าย

— ราชินีเยซมิน่าแห่งออรินเดลล์

แม้ว่าจะเจ็บปวดมาก แต่เราต้องหยุดการเดินทางสักพัก

เสบียงกำลังร่อยหรอ แม้ว่าบางครั้งจะดูเหมือนว่ามีข้ากินอยู่คนเดียวก็ตาม อย่างน้อยความน่ากลัวของโลกใบใหม่นี้ก็ยังคุมความหิวโหยของข้าไม่ได้... ถึงอย่างนั้น ข้าก็ต้องยอมรับว่าขนมปังเก่าๆ และผลไม้ขมๆ ทำให้อิ่มท้องแต่ยังไม่อิ่มใจ
โอ้ ข้าโหยหาผลยัคคาย่างปรุงรส... โหยหาน้ำผึ้งที่ไหลลงมาตามริมฝีปากและนิ้วมือ โหยหากลิ่นหอมหวานของเพื่อนฝูงที่แสนน่ารัก ยากที่จะทำให้จิตใจสงบเมื่อหัวใจยังคงเจ็บปวดเช่นนี้

เมื่อเราฟื้นคืนพลังได้ เราจะออกจากร่มเงาของสถานที่โบราณแห่งนี้ ไม่มีใครบอกได้ว่าอาณาจักรของลอร์ดวอร์กอธจะมีเรื่องน่าประหลาดใจอะไรบ้าง เจ้ายังอยู่ที่นั่นหรือเปล่านะ น้องชาย วิญญาณเจ้าหลอกหลอนผืนป่านี้อยู่ไหม
ขณะที่ข้าเฝ้าคิดกังวลถึงวันพรุ่งนี้ ความทรงจำที่คิดว่าถูกฝังไว้ในห้วงลึกก็หวนย้อนกลับคืนมา ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นขึ้นมาที่แก้มของข้า ข้ารู้สึกถึงแรงกระแทกจากมือที่สวมเกราะของเจ้า ราวกับว่าไม่เคยจากกันไปเลย ข้ายังจดจำตอนที่ล้มตัวลงหลังจากนั้นได้ พื้นหินเศวตศิลาเย็นเฉียบ เลือดไหลซึมจากจมูกและริมฝีปากของข้า

ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหน เจ้าก็ทิ้งร่องรอยไว้เสมอ... ในแม่น้ำ สายลม และผู้คน ความปรารถนาอย่างสุดหัวใจของข้าคือการทำให้ร่องรอยของข้ามีความหมาย

— ราชินีเยซมิน่าแห่งออรินเดลล์

เราเดินลุยโคลน เถาไม้ และหนองบึงจนกระทั่งมาถึงลานโล่ง มองเลยไปเห็นน้ำมันดินค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสายน้ำ ส่วนต้นอ้อต้นกกก็กลายเป็นต้นไผ่และต้มปาล์ม

ข้าก้มลงล้างมือริมบ่อน้ำที่มีดอกเดย์ลิลลี่เรียงราย ทอดยาวไปถึงกลุ่มเถาวัลย์และตอไม้คร่ำตะไคร่ไกลๆ ความสดใสและกลิ่นหอมทำให้ข้านึกถึงคนรักขึ้นมา บางทีช่วงเวลาที่ไร้ความระแวดระวังเช่นนี้แหละที่อาจเป็นจุดจบของข้า

กบครอบครัวหนึ่งโผออกมาจากพุ่มไม้ แต่ละตัวที่ออกมาดูตื่นตระหนกมากขึ้นเรื่อยๆ ข้ามองขึ้นไป ทันใดนั้นสายตาก็พบกับปลายหอกที่พุ่งออกมาจากพุ่มไม้รกชัฏ เงาสะท้อนของหอกเบื้องล่างแตกสลายด้วยแรงน้ำกระเพื่อม
เป็นดังที่เขาลือกัน พวกเดรกกลับมาแล้ว... และขณะนี้ข้ากำลังเผชิญกับความกระหายเลือดของพวกมัน

ข้ากลั้นหายใจ จากนั้น เดรกที่ถือหอกก็มองไปรอบๆ เมื่อได้สบตากับคนโบราณที่อยู่รอบๆ มันก็ดีดตัวตรง ร้องตะโกน และทิ้งอาวุธลงน้ำจนสาดกระเซ็น ค้อมหลังเป็นท่าภาวนาและคุกเข่ากลางหนองน้ำต่อหน้าข้า ข้าถอยร่น โซเซคว้าหินแหลมมาถือเป็นเครื่องมือป้องกันตัว ซึ่งไม่จำเป็นแต่อย่างใด เพราะอสูรตัวนี้ถือว่าผู้ร่วมทางของข้าเป็นผู้ส่งสารให้เทพของพวกมัน นอกจากนี้ยังเป็นผู้เฝ้าประตูสู่นาวามอร์โก ดินแดนหลังความตายของพวกมันด้วย

ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเข้าใจผิดไปได้อย่างไร แต่วันนั้นมันก็ทำให้ข้าไม่ต้องด่วนขึ้นนาวาไปเสียก่อน ตอนนั้นหากข้าอยู่ตัวคนเดียวคงไม่โชคดีเท่านี้

— ราชินีเยซมิน่าแห่งออรินเดลล์

พอมีพวกเดรกดัลแล้ว ข้าก็คิดว่าไม่ควรวางโอ่งเพลิงประทับลงเลย ผู้คนในนั้นไม่น่าได้รับการปกป้อง รังแต่จะถูกขังในกรงเหล็กเสียมากกว่า แล้วภาชนะพวกนี้ก็เปิดง่ายเกินไป คงจะทำให้ตกเป็นเหยื่อพวกอสูร... ถึงตอนนั้นเกราะป้องกันของคนโบราณก็คงช่วยไม่ได้

ดังนั้นเราจะมุ่งหน้าสู่ขอบฟ้าตามแผน ข้าหวังว่าจะเจอเรือในสติลวอเทอร์ เบย์ที่แล่นได้... ถึงตอนนั้นเราจะได้รู้ว่าความเน่าเฟะแพร่ไปไกลแค่ไหนแล้ว จากนั้นค่อยบันทึกร่องรอยไว้ในแผนที่

ข้าสงสัยว่าทำถูกไหม... ที่ไม่หันหลังกลับ ที่ไม่บินขึ้นสู่เกาะลอยฟ้าถิ่นของเหล่าผู้เฒ่าชาวคนโบราณ... ที่ไม่ปกป้องบรรดาท่านผู้แข็งกร้าว ที่ไม่สยบน้องชายข้าให้ได้ก่อนเขาจะบุกทะลวงผ่านประตูเบื้องบน แต่จะหากองทัพจากไหน แล้วจะหากำลังจากไหนได้

เราต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่ออนาคต และเพื่อทุกคนที่หวังพึ่งเรา หวังพึ่งข้า เพื่อเจ้า เอมิลี่
ไว้ข้ากลับมาเมื่อไร ข้าจะร้อยดอกเดย์ลิลลี่ติดผมเจ้า และเล่นพิณขับกล่อมเจ้าจนเสียงแหบแห้ง สักวันหนึ่งนะ ข้าสัญญา

— ราชินีเยซมิน่าแห่งออรินเดลล์