ลัชคิสส์:
ขอร้องล่ะ เซอร์แลนซ์ฮาร์ท อย่ามองข้าเลย! เรือนร่างของข้าเปลือยเปล่าท่ามกลางอ้อมกอดแห่งแสงจันทร์ สายตาท่านทำให้ข้ารู้สึกอายยิ่งนัก!

เซอร์แลนซ์ฮาร์ท:
มิใช่ความอายหรอกที่เอ่อล้นออกมา ลัชน้อยของข้า แต่เป็นความปรารถนา! แก้มแดงๆ ของเจ้าโกหกข้าไม่ได้หรอก!

ลัชคิสส์:
อย่าเข้ามานะ! สายน้ำของข้าไหลลึกและอุ่นนัก มันอาจกลืนท่านไป และขังท่านไว้จนถึงรุ่งสาง!

เซอร์แลนซ์ฮาร์ท:
ถ้าเช่นนั้นก็ให้มันขังข้าไว้เถิด! โปรดกลืนข้าไว้ใต้คลื่นของเจ้า เพราะหัวใจข้าปรารถนาเพียงถูกโอบกอดไว้ใต้กายของเจ้า แล้วทอดมองพระจันทร์เสี้ยวกับทรวงอกอ่อนนุ่มที่ต้องแสงจันทร์!

ลัชคิสส์:
หากจะร่วมเต้นรำไปกับข้าในธารานี้อย่างเสรี ท่านต้องปลดปล่อยพันธนาการจิตวิญญาณให้หมดสิ้น แต่ไยท่านจึงแหย่ช่วงล่างของข้าอย่างหิวกระหายเช่นนี้เล่า

เซอร์แลนซ์ฮาร์ท:
ลัชที่รัก สิ่งที่เจ้ารู้สึกที่เบื้องล่างคือปลายหอกของข้า ที่จะปกป้องเราขณะสุขสมอารมณ์หมาย ข้ามิเคยออกศึกโดยไร้เครื่องป้องกัน!

ลัชคิสส์:
โอ้ ช่างรอบคอบเสียจริง! คนเราควรเตรียมเครื่องป้องกันไว้เสมอ!

เซอร์แลนซ์ฮาร์ท:
ลัชที่รัก การปลอมตัวเช่นนี้จะช่วยเจ้ามากเลยทีเดียว เสื้อผ้ามนุษย์จะปกปิดเกล็ดสีมรกตของเจ้า เมื่อสวมใส่ชุดนี้ ทุกคนจะเห็นเจ้าเป็นเพียงสาวรีดนมธรรมดาเท่านั้น! มีเพียงข้าเท่านั้นที่จะรู้ความจริงจากหัวใจบริสุทธิ์และส่วนโค้งเว้าอันแสนเย้ายวนของเจ้า!

ลัชคิสส์:
ท่านปรารถนาให้เราก้าวออกจากร่มเงาแห่งพงไพร และใช้ชีวิตโดยไร้ความเกลียดชังหรืออคติ... แต่ผืนผ้านี้ถูกถักทอขึ้นด้วยคำลวง! ไม่มีผู้ใดยอมรับข้าได้ หากข้ายังต้องซ่อนความปรารถนาอันลึกสุดใจไว้เช่นนี้!

เซอร์แลนซ์ฮาร์ท:
อย่าทิ้งการปลอมตัวนี้เลย ลัชคิสเอ๋ย! เราออกมาจากป่ามาไกลมากแล้ว! บอกข้าสิ เจ้าจะทุกข์ทรมานเพียงใดเมื่อสายตาจากคนแปลกหน้าพบดอกไม้ของเจ้า

ลัชคิสส์:
ก็ให้พวกเขาได้พิศวงในความศักดิ์สิทธิ์ของมันสิ! ผืนผ้าเหล่านี้คือพันธนาการที่ข้าต้องฉีกทิ้ง เพื่อปลดปล่อยตนจากความละอาย! ดูเถิด กรงเล็บข้าลูบผ่านอกที่สั่นไหวอย่างไม่หลบซ่อน! จะให้ข้าปิดบังหัวใจที่เต้นแรงเพียงนี้ได้อย่างไรเล่า ที่รักของข้า ทุกจังหวะยิ่งผลักดันข้าให้เข้าใกล้อ้อมแขนของท่าน! มาสิ มาบรรเทาความปรารถนาของข้า เช่นเดียวกับที่ท่านทำข้างริมแม่น้ำสีเงิน!

เซอร์แลนซ์ฮาร์ท:
สวนของเจ้าบานสะพรั่งแล้วที่รักเอ๋ย! ไฟในกายข้าลุกโชนแล้ว! ข้าต้องลิ้มลองน้ำหวานของเจ้าจึงจะดับกระหายนี้ได้!

ลัชคิสส์:
จงหว่านเมล็ดพันธุ์ของท่านลงมาเถิด ที่รักของข้า! ข้าให้ความยินยอมอย่างชัดแจ้งทั้งวาจาและใจ!

เซอร์แลนซ์ฮาร์ท:
...และข้าจะไม่มีวันแตะต้องเจ้าโดยปล่อยให้ความคลุมเครือใดๆ มาบดบังสัมพันธ์ของเรา เพราะข้าให้เกียรติเจ้าเกินกว่าจะทำเช่นนั้น!