เปลวเพลิงพระแม่ประทานชีวิตให้เรา พระแม่ยอมให้เราออกเดินไปบนโลกเพื่อเสาะแสวงหาปัญญาและการค้นพบ และเมื่อเรากลับไปหาพระแม่พร้อมกับสิ่งที่เราได้รับมา พระแม่ก็จะรับมันกลับคืนไป อย่างน้อยก็ชั่วระยะเวลาหนึ่ง

เพราะฉะนั้น ดวงวิญญาณของคนโบราณ หรือที่เรียกว่าประกายไฟ จึงมีอยู่จำกัด พวกมันดำรงอยู่ภายในแสงสว่าง เชื่อมโยงกับทุกสิ่งที่เคยเป็นมา และทุกสิ่งที่จะเป็นไปในอนาคต จนกว่าจะถูกส่งไปเกิดใหม่อีกครั้ง โดยที่ความทรงจำและร่องรอยเดิมทั้งหมดถูกลบเลือนไปจนสิ้น

วัฏจักรนี้เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ความบริสุทธิ์ของมันไร้ข้อกังขา

แต่ประกายไฟเพียงลำพังไม่อาจดำรงอยู่ได้ มันเป็นเพียงจิตสำนึก ดวงวิญญาณ หรือแก่นแห่งความทรงจำที่ต้องการร่างสถิต เพื่อให้ประกายมีที่สถิต พวกเราจำเป็นต้องมีเปลือกกาย เปลือกกายเป็นสิ่งที่ใช้แล้วทิ้ง เมื่อวาระสุดท้ายของเราใกล้เข้ามา มันก็จะผุพังกลายเป็นผุยผง และไม่ใช่สิ่งที่ควรค่าแก่การอาลัย

หากเราต้องดับสูญลงนอกอ้อมกอดแห่งเปลวเพลิง ซึ่งแทบเป็นไปไม่ได้เลย เพราะพวกเราดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ เมื่อนั้นเราจะหลงทาง จนกว่าจะได้หวนคืนสู่แสงสว่างของนางอีกครา

- มานาธอร์

กาลครั้งหนึ่ง เปลวเพลิงพระแม่จะให้กำเนิดประกายไฟดวงใหม่ในทุกวันครีษมายัน แต่บัดนี้ เพียงได้ต้อนรับ "ลูกหลาน" สักครั้งในรอบสิบปีก็นับว่าโชคดีแล้ว จำนวนของพวกเราลดน้อยลงเรื่อยมานับตั้งแต่สมาชิกที่อายุน้อยที่สุดของเราเริ่มเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์

นี่คือความอัปยศอย่างที่สุด เป็นรอยด่างบนศักดิ์ศรีและความเป็นกลางของพวกเรา
การทำให้ชีวิตสูญเปล่า การก้าวออกจากวัฏจักร การละทิ้งอ้อมกอดของพระแม่ เพื่อสิ่งที่น่าขันเสียยิ่งกว่าสิ่งใดอย่างความเห็นอกเห็นใจ... ช่างน่าสมเพช

แต่ถึงกระนั้น ข้าก็ต้องยอมรับ... ในฐานะผู้มีอาวุโสสูงสุด ข้าสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดของเปลวเพลิงพระแม่ ทว่าความไม่แน่ใจยังคงตามหลอกหลอนข้า และด้วยเหตุนี้ ข้าจึงปฏิเสธเสียงเรียกของนางเช่นกัน

เพราะมันไม่ได้เป็นเช่นนี้เสมอไป... จริงไหม
เสียงในเปลวเพลิง เสียงสะท้อนที่ดังก้องผ่านห้วงอวกาศและกาลเวลา พูดถึงบิดา พี่น้อง และบุตรหลาน พูดถึงครอบครัวและต้นกำเนิดที่ไม่ถูกผูกมัด และไม่อาจถือกำเนิดขึ้นใหม่ได้... แต่เสียงกระซิบเหล่านั้นกลับไหลหลอมปะปนเป็นหนึ่งเดียว ถูกล่ามโยงเข้าหากันราวกับโซ่สายเดียว

พวกเราเคยถือกำเนิด พวกเราเคยตาย พวกเราเคยถูกจดจำ
แล้วเส้นทางที่พวกเราเดินอยู่ในตอนนี้แข็งทื่อและหยุดนิ่งเพียงใดกัน และตัวข้าเองจะเป็นผู้ที่ถูกลืมเลือน หรือถูกจดจำมากเพียงใด
...ท้ายที่สุดแล้ว พวกเราผิดมากเพียงใด ถูกต้องมากเพียงใด และแท้จริงแล้ว พวกเราเป็นสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้จริงหรือ

- มานาธอร์