ถึงท่านพ่อ ข้ารู้ เราจากกันแบบไม่ค่อยดีนัก และท่านก็รู้ว่าข้าไม่เก่งเรื่องคำพูด
แล้วจะเริ่มยังไงดีล่ะ…
...เวลาข้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ข้าก็นึกถึงตอนที่ท่านสอนให้ข้าร่อนลม จำได้ไหมว่าข้ากลัวแค่ไหนตอนต้องกระโดดลงจากขอบท่าเรือ ท่านก็อยู่ตรงนั้น จับมือข้าไว้ คอยนำทางตอนที่ข้าตีเหล็กชิ้นแรก ค้อนกระทบเหล็กจนประกายไฟกระเด็น ท่านไม่เคยลังเลเลย
…ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเผาโรงตีเหล็กของท่านจนพัง ข้าแค่โกรธ เดือดดาล ข้าได้อารมณ์แบบนี้มาจากแม่ อย่างที่ท่านชอบพูดเสมอ ข้ากำลังส่งเครื่องมือตีเหล็กใหม่ไปให้ มันใช้งานได้ดีมาก เพราะว่า…
ข้าอยากจะขอโท— …ไม่สิ
ท่านจะเป็นพ่อของข้าเสม— ไม่…
โอ้ ข้าไม่รู้แล้ว ลืมมันไปเถอะ
เราต่างก็รู้ว่าข้าไม่เก่งเรื่องการเอ่ยคำลา ข้าเป็นชาวแอนเดอร์สโดยแท้ เหมือนกับแม่ แล้วจะจบยังไงดีล่ะ…
งั้นก็… ลาก่อน
โรเชลล์ | 
