ข้ามองว่าความเชื่อเก่าๆ ที่มีเปรียบเสมือนเสื้อคลุมที่ถอดทิ้งไปได้
แต่บัดนี้ ข้ารู้แล้วว่าความเชื่อนี่เองแหละที่ทำให้ตัวข้าแปดเปื้อนในแบบที่คาดไม่ถึง มันซึมซาบเข้าไปในร่างกาย แฝงตัวอยู่ใต้ผิวหนัง

ในตอนที่เริ่มต้นเดินทางมาที่นี่ ข้ามีเจตนาอันแสนบริสุทธิ์ เพื่อทำความเข้าใจเหล่าบรรพชนให้ดียิ่งขึ้น เพื่อเรียนรู้และเติบโต
แต่ถึงกระนั้น ข้ากลับมาที่นี่พร้อมกับอาวุธในมือ ไม่ว่าจะดาบ ธนู มีดสั้น ข้าต้องพร้อมรับมือทุกอย่าง พร้อมสำหรับทุกสิ่ง พร้อมสู้

ข้าก็เลยกำคทาเวทแน่นเมื่อเห็นเหล่าบรรพชนอยู่ลิบตา นั่นเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นพวกเขา ร่างนั้นผุดลุกขึ้นมาจากทุ่งหญ้าในหุบเขา สูงตระหง่านตัดกับแสงอาทิตย์ยามเย็นในบัดดล จากนั้นก็โค้งตัวลง
ดูเหมือนจะก้มชิมใบไทม์ แถมยังฮัมเพลงไปด้วย

บัดนั้น ความละอายใจก็ถาโถมเข้ามา ข้าคลายมือออก สัญชาตญาณทรยศข้าอีกคราแล้ว ชั่วขณะหนึ่งนั้น ข้าได้แต่ยืนนิ่ง สดับสำเนียงท่วงทำนองที่ฟังดูคุ้นเคย ราวกับว่าเป็นเสียงของมนุษย์... และบางทีก็อาจจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็ได้นะ บางทีเหล่าบรรพชนอาจจะมีความเป็นมนุษย์มากกว่าข้าเสียด้วยซ้ำ

นับจากนี้ไป ข้าจะเดินหน้าต่อไปโดยไม่หยิบจับอาวุธ ไร้ซึ่งความกลัว และอาศัยบทเพลงใหม่ที่เอื้อนเอ่ยผ่านริมฝีปากเป็นเครื่องนำทาง บางโน้ตอาจฟังดูเพี้ยนไปบ้าง บางโน้ตก็ทำให้ข้าตื้นตันจนต้องชะงัก... แต่มันก็หาใช้บทเพลงที่รบกวนจิตใจข้า แต่เป็นเสียงไออันน่าประหวั่นพรั่นพรึงที่ดังมาจากด้านล่างต่างหาก

ดาร์ยา