เปลวเพลิงลุกโชนอยู่บนหลังคาของสุรัตส์เรสต์ เรามาสายเกินไป

พวกมันมาจากเรเวนส์คีป เป็นนักโทษที่หลบหนีออกมาและหลงใหลในไฟ ตอนนี้ เมืองอันทรงเกียรติของเรากลายเป็นกองไฟแห่งความบ้าคลั่ง ข้าสั่นกลัวเมื่อเห็นภาพนั้น หากเป็นท่านแม่จะทำอย่างไร

เธอคงจะหนีไปก่อนพระอาทิตย์ขึ้น สวมมงกุฎสูงตระหง่าน ทิ้งสัมภาระทั้งหมดไว้เบื้องหลัง รวดเร็วและเงียบเชียบ ถูกพัดพาไปกับสายลม เส้นทางไปยังลองคีปนั้นอันตราย... เราต้องรีบแล้ว
ขอถวายพระเกียรติแด่ราชินีไพค์มีด ประทานพรแด่คนโบราณ
เจซมินา, 507 D.A.

ข้าควรจะตื่นอยู่ แต่ฉันไม่ได้ตื่น
พวกมันบุกโจมตีค่ายของเราในเวลากลางคืนด้วยความดุร้ายอย่างไม่คาดคิด เสื้อคลุมขนสัตว์ของพวกมันมีจุดสีแดงเข้มปะปนอยู่ ตอนนี้เริ่มจางลงจนกลายเป็นสีสนิม เราได้ข้ามเข้าไปในดินแดนใหม่ของพวกมัน

พี่น้องของข้าตายไปประมาณครึ่งหนึ่ง เหล้าแอ็บซินท์ รสชาติขมเฝื่อนของโกฐจุฬาลัมภาและชะเอมเทศ เคลือบริมฝีปากของข้าอย่างน่ารังเกียจและขมขื่น ทำให้ริมฝีปากข้าชา ข้าต่อสู้เพื่อพวกเขา ข้าชักขวานขึ้นเพื่อพวกเขา เกราะของข้าถูกฉีกออกไป มือของข้าเปื้อนเลือดสีแดงไปตลอดกาล เราไม่ควรผ่านเสาแห่งการสรรค์สร้างมาเลย

ท่านแม่ ได้โปรดอย่าสิ้นหวังในตัวข้าเลย เรามีสายเลือดเดียวกัน ข้าจะอดทนเพื่อพวกเขา และข้าจะไม่ทำผิดพลาดอีกเป็นอันขาด
เจซมินา, 507 D.A.

ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นพระอาทิตย์ตกดินทางฝั่งนี้ของเสาแห่งการสรรค์สร้างอีกครั้ง ยามเย็นเมื่อตอนที่ข้ายังเด็กนั้นสดใสกว่ามาก เป็นสีม่วงอ่อนหรือสีม่วงองุ่น ผสมผสานระหว่างสีส้มและสีดอกดาวเรือง สีชมพูระเรื่อก่อนความมืดมิด ตอนนี้กลับเป็นสีเทา
ข้าภาวนาให้เหล่าคนโบราณปกป้องกองคาราวานทางเหนือด้วยความรุ่งโรจน์และแสงสว่างของพวกเขา ข้าศรัทธาในผู้บัญชาการไซรัส
ลองคีปอยู่ไม่ไกลแล้ว... ผู้คนของข้าเหนื่อยล้า แต่เราพักผ่อนไม่ได้ เราต้องพยายามให้มากขึ้นเพื่อทุกชีวิตที่เราสูญเสียไป ข้ารู้แล้วว่าก้าวเดินของเราต้องรวดเร็ว

ข้ามีความรู้สึกแปลกๆ ความรู้สึก...หวาดกลัวนี้ ที่ข้าจะไม่สามารถอยู่ได้นาน ที่ข้าจะต้องเดินคนเดียวอีกครั้ง... ทำไมข้าถึงสลัดความกลัวนี้ออกไปไม่ได้ ไม่สิ... ลางสังหรณ์

ราชินีเจซมินาแห่งโอรินเดลล์ ในเช้าวันหนึ่งอันแสนสงบสุขของปี 508 D.A.