1... 2... 3... 4...
ไม่ได้เลย! การนับไม่ได้ช่วยให้ข้าใจเย็นลงเลย ข้าโมโหมาก
ข้าคือนักปราชญ์ของหมู่บ้านนี้นะ ข้ามีหน้าที่รับส่งจดหมาย หนังสือ หรือสิ่งของถวายต่างๆ ที่ผู้คนอยากฝากไปวางไว้ในวิหารรัตติกาล แต่การ์ริก... ทุกครั้งที่ข้าเจอกับเขา เขาก็จะเอาจดหมายเป็นกองๆ มาให้ ข้ารู้ดีว่าเขาเป็นผู้ศรัทธาที่แท้จริง อยากได้ดิบได้ดีจากเหล่าคนโบราณ
และข้าก็รู้ด้วยว่าห้ามข้าเปิดจดหมายที่ตัวเองรับฝากไว้โดยเด็ดขาด
แต่ข้าเป็นมนุษย์ และวันนี้ข้าก็อดใจไม่ไหว
แล้วเรื่องที่ข้ารู้คืออะไรรู้ไหม
การ์ริกบอกความลับทุกอย่างให้คนโบราณรู้ ทุกเสียงกระซิบที่เขาได้ยินมา ทุกช่วงเวลาส่วนตัวที่เขาไม่ควรไปเห็น และส่วนที่เด็ดที่สุดคือ เขาเขียนว่าข้าแอบมีชู้ลับหลังภรรยาข้า

มันก็เรื่องจริงแหละ
ใช่ ข้ารู้ว่ามันผิดแต่เขากล้าดียังไงเขียนเรื่องนี้ลงไป ถ้ามีคนไม่สมควรได้จดหมายไปจะเป็นยังไง
ไม่อยากจะเชื่อเลย ข้าต้องจัดการเรื่องนี้

• ผู้เฒ่าเฟนขโมยข้อเสนอของตัวเองกลับคืนมา เขาเริ่มโลภ
• ข้าเห็นนักปราชญ์ออกจากเมืองไปอีกครั้ง เขาไม่ได้ไปคนเดียว และเขาก็ไม่ได้ออกไปกับเมีย
• เอลดอนเลิกสวดมนต์แล้ว เขาแสร้งเป็นสวดมนต์แค่ตอนมีคนดูอยู่เท่านั้น
• มิร่าเลิก—

(ข้อความจบลงอย่างกะทันหัน มีรอยเลือดเปื้อนหน้ากระดาษ)