บันทึกการเดินทาง #1 นับตั้งแต่กองคาราวานของเราแยกออกเป็นสองสาย ทุกวันที่ผ่านไปยิ่งทวีความสิ้นหวัง ข้าล่ะปรารถนาให้ราชินีเจซมินายังคงอยู่เสียจริง พระสิริและความงดงามของพระนางคงเป็นดั่งยาหล่อเลี้ยงใจที่จำเป็นยิ่ง เพียงเมื่อวานนี้ ข้าได้ยินลาซโลร้องไห้อยู่ในเต็นท์ของเขา เขาคิดถึงบ้าน... เช่นเดียวกับข้า
เราพบร่องรอยของผู้รอดชีวิตที่วิหารเพลิงแห่งหนึ่ง มันเป็นการเสียเวลาไปทั้งวันโดยเปล่าประโยชน์ ทั้งที่ชราวด์กำลังคืบคลานเข้าหาพวกเขา คนโง่เหล่านี้กลับไม่ยอมเข้าร่วมกับพวกเรา พวกเขาเชื่อว่านี่คือการลงทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์จากคนโบราณ ซึ่งเป็นคำสาปที่อาจถูกลบล้างได้หากพวกเขาชดใช้บาปมากพอ
ก็ลองดูกันเถิดว่าคำอธิษฐานของพวกเขาจะเลี้ยงดูพวกเขาได้นานเพียงใด เราต้องเดินหน้าต่อไป... ไพค์มีดส์รีชยังคงอยู่ห่างออกไปอีกหลายไมล์
ผู้บัญชาการไซรัส, 507 D.A. |