Kara Batak'ın vahşi ruhu hâlâ ehlileştirilmedi.

Kıvrılan kökler bizi sarmalıyor ve soydaşlarımızın tüm çabalarını çarpıtıyor. Her şey solup giderek gecenin seslerine karışıyor. Tatlı ve hüzünlü melodilerden oluşan bir senfoni...

Onları böcekler gibi bataklık suyunda boğuyoruz ve sarmaşıklar tarafından aşağı çekiliyorlar. Böylesine dizginsiz bir enerji, yıldızlar gibi parıldıyor.

Saf karla kutsanmış kayalıkların ve hançer uçlarının üstünde duruyoruz. Anlayış bulmak ve türümüzün pusta kaybettiği birliği geri kazanmak için...

Ne geniş ve uğultulu bir arazi... Çaresiz ve parçalanmış sessiz bir yankı... Zihinlerimiz oldukları yerde donmuş hâlde. Harekete geçirilemiyor, mantıkla ya da şefkatle kendilerine ulaşılamıyor. Bir vadinin iki yamacı gibi apayrıyız. Etrafımız böğrümüzü deşen, benliklerimizi çarpıtan ve bizi istemediğimiz şeyleri yapmaya zorlayan fildişi kayalıklarla çevrili.

Bazılarımız yükselecek. Bazılarımız kalacak. En yaşlısı saf kalacak, en genciyse kaybolup eriyerek yeni şekillere bürünecek.
Artık bir değiliz. Farklı ezgilerle dans eden ikiz alevleriz.

En yüksek dağa tırman ve karla kutsanmış çeperinden bak. Sarmalanan beyazlığa, bükülen boşluğa bak. Ufukta yükselen güneşin ışığıyla aydınlanan yer bizim toprağımız... ve yıldızlara açılan kapımız. Şimdiyse parmaklıklarla kapalı.

Bize kulak verin; yükselmeyi, ayağa kalkmayı ve kaçmayı hedefliyoruz. Yayılan köklerle ve tanıdık bir tohumun çiçekleriyle yozlaşan altımızdaki çürüyen araziden ayrılmayı...
Göksel ışığa ve kozmik kanımızın saflığına geri dönmeyi arzuluyoruz.

Uysal olmayanlar, saf olmayanlar ve ahmaklar her kim ya da ne olursa olsun geride kalmalı. En genç alevlerimiz bile. Kapılarımız size kilitli.
Onları zorla açmayın.

İnsanlara ait Gece Korunağı'na ayak bastık, sınırlarını sevinç ve kolaylıkla geçtik, bilgimizi ve seslerimizi paylaştık.

Fakat kaba Draklar tapınaklarını kırık kemiklerle inşa ettikleri için adakları ilgimizi çekmedi ve yüzümüzü onlardan çevirdik.

Bir saçmalık, başarısızlık, talihsiz bir hata çünkü yaratıklar bunu bir meydan okuma, savaş ile kazanılacak bir lütuf olarak gördüler. Dikkatimizi çekmek için insanlığa saldırdıklarında irkildik... ve bir daha asla taraf seçmemeye yemin ettik, Pus ortaya çıkarken bile.

İki soy bu diyarları kuşattı.

Biri, yılbitiminde yetişen erikler kadar soğuk ve mor, tıpkı pul gibi zümrüt yapraklara sarılı. Öteki, ateş başında söylenen bir şarkı kadar kırmızı ve sıcak.

Ateşi kayırışımızın doğurduğu, terk edilmiş bir çarpışma… İnsanı yüceltirken geri kalan her şeyi alçalttık. Bizi güneşi, yani tanrısı gibi gören bir tohumu çiğnedik. Ama bu tohum sessizlik içerisinde nefretle büyüdü. Mor yaprak nereye düştüyse kökleri oraya tutundu.