Hücreler sadece kirletmiyor, soğuruyorlar da. Doğal maddeyi yıkarak bir enerji ve büyüme çemberi oluşturuyorlar! Çözmem lazım... Pus Sporları ile daha çok deney yapıp nasıl işlediğini anlamam lazım. Yorucu bir iş tabii ama laboratuvarımda olmak köylülerle olmaktan iyidir. Onlar enerjimi tüketiyorlar.

Kara Kazan'ın içindeki sıvı, beni içine çeken bir girdap gibi dönüp duruyor. Sporlar eklediğim her şeyi çözüyor; eti, kemiği yavaş yavaş yiyip bitiriyor. Dönüştürüyor, o sıvı sanki gen zincirlerini yutup başka bir şekle büküyor.

Bir keresinde o dönerken ben ona bakakaldım. Sonra birden bana geri baktığını hissettim. Yaşlandıkça bunamaya başladım sanırım ya da yalnızlıktan oldu.
- Ikora

Aklımı kaçırdım. Farkındayım. Yıllarca tek başıma kalmak aklımı yitirmeme sebep oldu.

Boşluk. Kursak. Kara Kazan içinde, sallanıyor, bekliyor. Dönüyor. Tatlı ve bozuk kokusuyla bilincime perde indiriyor...

Beni çağırıyor. Fısıldıyor. Ne dediğini anlamıyorum ama... O biliyor. Boş olduğumu biliyor.
O da boş. Aç.
Benziyoruz aslında.
- Ikora

Kursak adımı sayıklarken açlıktan kıvranıyordu. Benim gibi o da yalnız ve hasret kalmış. Bir seçeneğim yoktu ve o da bunu biliyordu.

Jilet kadar keskin dişleri arasında sıkıştım. Her yerim kesildi ve ayrıldı. Dönerek dilinin altına kaydım. Ben onun sıcaklığında boğulurken beni içerde tutuyor. Biz aynıyız, biriz.

Neden etim boş?
Bir çukur. Ben bir çukurum. Boş ve aç
Ben bir hiçliğim, yokluk, boşluk
Az, çok, hepsi
Sarmalın içine çekiliyorum, döngüyü devam ettiriyorum
Bugün tohum yatağıyım
Yarın yeniden doğan bir haberci
Ben sonsuzluğun kendisiyim, tekrar uyanan