Babamın eski oltasını kullanmaya başladığımdan beri... tuhaf şeyler yakalıyorum.

Hazine sandıkları. Parıl parıl altın. Suya batmış ama canlı, derinlerden kurtarılmayı bekleyen eserler. Bu sudan mı yoksa oltadan mı?

Ayrıca bu aralar daha fazla ıslak çizme çıkarıyorum. Kötü günlerde bir düzineyle eve dönüyorum. Buralarda kim ayakkabılarını kaybedip duruyor? Onları istiflemeye, eşleştirebildiğimde çift yapmaya başladım ama bıktım.

Babam aletlerine büyük bir değer verirdi, ben de aynısını yapmaya çalıştım ama bu olta... Onu atmam gerek. Her büyük av için beklemeyi göze alamam... tahmin edilebilir, güvenilir sonuçlara dönmeyi tercih ederim. Toplayıp evimin bodrumuna kaldırdım. Belki bir gün, bir ihtiyaç anında, ona geri dönerim...