Konsey bölünmüş olabilir ama bunun önemi yok. Yükselmeliyiz. Başka seçeneğimiz yok.

Görünüşe göre en genç üyemiz konseyden ayrılmayı planlıyor.
Kendi isteğiyle hem konseyden hem de Ana Alev'in koynundan ayrılmak elbette bir utanç kaynağıdır, hatta daha da kötüsü, tamamen akılsızca bir harekettir.

Ezramin ayrılır ayrılmaz oyları yeniden sayacağız ve sonuç gün gibi açık olacak. Ardından, yükselişimize güç katmak için enerjimizi Ana Alev'e aktaracağız. Ancak bunun yeterli olup olmayacağını kimse bilemez.

Durgunluktan muzdaribiz.
Kabul ediyorum, yeni bir deneyim bu; en iyimser tabirle bile karışık duygular uyandıran bir deneyim.

Yükselişimize yetecek kadar enerjimiz yok.

Bu yüzden geçiş döneminde kalıyoruz; kir ve pisliğin üzerinde, ellerimiz bağlı hâlde yıldızların meyvelerine uzanıyoruz.

Parçalanmış durumdayız. Bu hâlde de kalacağız.
Bedensel, ruhsal olarak...

Yarım kaldığımızda yetersiz kalırız.

Belki de asla yeterli olamayacağız.

Yakacak bir şeyimiz kalmadı ve Pus, sığınağımıza kadar ulaştı.
Kaçamadık. Saklanamadık. Hasat zamanı gelmiş, toplanmaya hazır meyvelerdik.

Yüzyıllardır ilk kez bir Kadim, kılıçla öldü. Ana Alev'in ışığından koparıldı... Solucanları, dokunaçları, çürümeyi durdurmak için çaresizce çabalarken...

Elbette bu boşuna bir çabaydı.

Kalkan olarak değil, yakıt olarak ölmeliyiz... Zaman kazanmak için. Kaçmak için. En önemli şeyleri kurtarmak için.
Enerji olacağız; bedenlerimiz yeniden şekillenene, ruhlarımız yeniden doğana kadar... Tabii eğer böyle bir şey mümkünse.
Başka yolu yok.