Kadim Kapı'ya saldırımız neredeyse hiçbir direnişle karşılaşmadı. Böylece adamlarımın saldırısı ile kapının taşları anında toza dönüştü.

Kadimler beni oyalamaya çalışıyor... Bariyerlerinden enerji çekip aralarındaki gizli silahı beslemeye çalışıyorlar! Bu bir savaş ilanıdır. Ve biz de onlara savaş vereceğiz!

Uzaklarda efsanevi Hisarlarını görebiliyorum... Ufuk çizgisini gururla aşıyor; büyüyen ayın ışığını delip geçiyor!
Gezgin dostumun dediğine göre, alevlerini burada saklıyorlarmış... BENİM halkımın üzerine ateş yağdırmak, BENİM topraklarımı yakıp kül etmek için!

Sıçanların hükümdarlığı sona ermeli... Birlik olup onları yıkmalıyız.
Boğazdan aşağıya. Sarmaldan aşağıya.
Aşağıya, aşağıya, aşağıya
bize doğru.

— Lord Vorgoth, Kuzeyin Muhafızı, Kenarkent Hükümdarı

Göğüs kafesimi iki kalp atışı sarsıyor.

Biri intikam dolu bir ritimle atıyor. Büyüyor, yırtılıyor, parçalanıyor, içten içe boğuyor beni. Kinci de olsa haklıymış gibi geliyor.

İçimde yankılanan bir ses daha var. Hafif bir uğultu, solukça hatırladığım bir şey... ama tam olarak ne? Tanımadığım, bana ait bir hayalet; henüz benim kadar buruşuk ve bitkin değil.

Sadece kuvvetli bir yönetimle hükmedilebilecek bir sınırdan bahsediyor. Birleşmeyi arzulayan, gururlu ama paramparça olmuş bir krallıktan bahsediyor. Beyninin dış kabuğuna yerleştirilmiş ve filizlenene kadar beslenmiş bir sır, bir tehdit tohumundan bahsediyor.

O, Kuzeyin Muhafızı
Duvarın bekçisi
Ve yine o bir demir yumruk altında eziliyor

Çünkü o, sıçanlar ve insanların dünyasında yaşıyor; korkakların birbirlerini aşağıya çektikleri bir dünyada
Bu bağları kesmek için kılıç gerektiren bir dünyada
Yeniden kurulamayacak bağlar
Zayıfların ayıklandığı ve hayatta kalmak için yükselmek zorunda olduğun bir dünyada
Bu yüzden duvarlar daha yüksek, yükseliş daha dik olmalı.
Öyle ki mesafe sonsuza dek büyüsün; ta ki aşağıdaki her şey sisli bir maviye bürünene kadar

Sis birleştirir, diyor tohum
Pus'ta her şey bütündür, her şey birdir ve bir, her şeydir
Böylece doğru el, taşıdığı şeyi vermek için uzanır
Bir yumruk, bir kılıç, bir son
İki kalbi birleştirmek için gök mavisi bir iplik

— Lord Vorgoth, Kuzeyin Muhafızı, Kenarkent'in Hükümdarı

Kader yaklaşıyor. Lanetli Hisarları hiç olmadığı kadar yakın... Ve içinde de silahları... Söndürmemiz gereken ateş... Bizi diri diri yakmakla tehdit eden Ana Alev... Onların sonsuzluğunun kaynağı, türlerinin can damarı.

Fareleri insanlardan ayırmalıyız
Hükümdarları sıçanlardan...
Kadimleri yeniden doğuşun küllerinden...

Onu söndürmeliyiz ki her şey birleşebilsin. Bütün olmak için, diyor Gezgin.

Yanımda durdu, uçurumun kenarından bir adım geride, kollarını iki yana açmış...
"Kuşlar bunu görüyor işte." dedi. "Yırtıcı kuşlar. Yüksekte, herkesin üstünde... süzülüyorlar."

Evet, doğru. Süzülmeliyim. Sıçanların üzerinde. Her şeyin üzerinde.
En başından beri olmam gereken, sonu getirmem gereken yer burası. Her ne kadar kalbim acısa da... görevimi yerine getireceğim.

— Lord Vorgoth, Kuzeyin Muhafızı, Kenarkent'in Hükümdarı