Hâlâ ne yiyecek ne de sunacak bir şey var. Sadece kemikler, kalıntılar ve sulu çorbalar... Köydekiler korku içinde, ticaret yolları kapalı. Savaş ufukta göründü, sonumuz ne zaman gelecek?

Yeni bir gezgin geldi. Aç ve yorgundu. Yahni söyledi ve kemikleri çıkarmamamı istedi. Gözlerinde aç bir kurda benzer vahşi bir kararlılık, sessiz bir öfke parıldıyordu.

Etimiz bitmişti tabii... Haftalardır taze av gelmemişti. Tek yapabileceğim ona bir oda teklif etmekti. Ocağımızda ısınmak yerine homurdanarak reddetti, dönüp gecenin karanlığında kayboldu. Kuzeydeki ormana yürüdüğünü gördüm, orada, soğuk ve sert zeminde uyudu. Tam bir vahşi olsa da... en azından ait olduğu yerde.

Taze kan kokusuna uyandım.
Odamın penceresinden dışarıya bakınca bir yırtıcının, ta kuzeydeki ormanlardan 2 Peri Geyiğini köy meydanına kadar sürüklediğini gördüm. Kolay ölmüş gibilerdi ama acısız olmadığı kesindi.

Başta şok içinde bağırsam da bir şeyin farkına vardım. 2 Peri Geyiği. 8 kaburga parçası. 10, belki 12 sosis. Tatlı olarak kan pudingi. Litrelerce yahni! Savaş olsun olmasın, tüm bunlarla koca bir köy doyar. Kadimlere minnettarım.