Büyü konusunda her zaman yetenekliydim ama yıllar önce bu yoldan vazgeçtim.
Gençken sık sık kuzeydoğudaki Dantelci Göleti yakınlarında vakit geçirirdim. Soğuk hava beni rahatsız etmezdi çünkü tüm odağım büyücüler eğitim almaya geldiğinde ortaya çıkan manzarada olurdu.
El hareketleriyle havaya buz kristalleri dikerler ve donmuş gölü narin çatlaklarla süslerlerdi.

Böyle bir akşam, tanımadığım bir büyücü, büyü yaparken heyecanla eğildi ve sakarlık yapıp altındaki buz parçasını devirdi. Sanırım henüz acemiydi, bir an gökyüzünde kuzey ışıkları örerken bir an sonra suyun derinliklerine batmıştı.
Gölün kenarında durup su yüzüne çıkmasını bekledim, ama sırılsıklam büyü ekipmanı, onu kuzey ışıklarından uzaklara, derinlere sürükledi. Gecenin soğuğu beni oradan uzaklaştırmasaydı hâlâ bekliyor olurdum.

Böylece, donmuş gölün derinlikleri yerine ateşin sıcaklığıyla sarılmış sakin bir hayatı seçtim.