Birini daha toprağa gömdük bugün. Yazık... Buraya kadar gelmiş, dinlenecek bir yer bulayım demiş fakat karşısına sadece bir harabe çıkmış. Bu kilise daha çok dayanamaz, Helên öyle diyor. Esen rüzgâr, her gece duvarlarımızı parçalıyor.
Fırtınalar çatımızı aldı götürdü, karavandakilere yardım edeceğiz diye çıkıp tamir de edemiyoruz. Yine de buradan gidemeyiz. İnsanların bize ihtiyacı var, sığınacakları başka yer de yok.

Bu haydutları yadigârların ve eserlerin yanına gömmek beni kötü hissettiriyor ama belki Helên haklıdır. Belki eski geleneklerin yerini yeni örf ve âdetler almalıdır. Belki de on yıllar önce bizi birleştiren o kıvılcımı tekrar bulabiliriz.