Karanlıkta sürekli fısıltılar duyuyorum. Sesler çok zayıf. Uzaklardan gelseler de yükseliyorlar... Katlanıyorlar. Katmanlar hâlindeler. Sanki kendi kendine tekrarlanan bir yankı gibi. Kendi üzerine çöken katlı bir perde.

Katları açmaya çalıştıkça sanki bir derinin üstünde başka bir deriye dokunuyormuşum gibi; aslında hiç olmaması gereken, asla olmaması gereken bir deriye.
Büyüyen ve büyümeye devam eden, kendi kendini maddeyle kaplayan bir şey. Birçok yüzü olan; birçok ağızdan bağıran bir şey.
Alay eden, aldatan, şakalaşan.

Kor Beşiği sonunda beni yendi.
Diğerleri çoktan ya Pus'a yenik düştü ya da teslim oldu... Bana son darbeyi vuranlar ise bu boğucu sıcaklık... ve tüm bu... seslerdi.

Uzun süre onları tanıyamadım. Benim sesim değillerdi, biliyordum. Yoldaşlarımın ve Lord'un seslerine de benzemiyorlardı...

Sonra anladım. Gezgin, Vorgoth'un sağında durup yumruğunu kararlı bir şekilde kaldırarak konuştuğunda duydum.

Birçok ağızdan çıkan fısıltılar duydum.

Hep o kulesinde yalnız başına oturuyor.

Adamlarından geri kalanlarla konuşmaktansa yıldızları seyrediyor... ama neden? Bu, Gezgin'in işi olsa gerek. Düşüncelerini kirletiyor, sözde ona ve kılınca yol gösteriyor...

Gökteki ay nasıl bir cevap, nasıl bir irfan vadediyor olabilir ki? Yoksa Lordumuz duygusal birine mi dönüştü? Yok, imkânı yok.

Kuşatmaya hazırlanmak için böyle yapıyor olmalı.