Ailemiz, taşları delip bitmeyen kıvrımlı tüneller açmak için didindi durdu. Hepsi gri ve hepsi donuk. Yakınlardaki suya bakıp gençliğimi anımsamazsam başka bir hayatı düşünemiyorum bile.

Bir denizkızı masalı okumuştum: Kalbi dalgalarda eriyip deniz köpüğüne dönen yalnız bir kız. Madende geçen yıllar onu unutturdu, beni büyüttü. Ama o masallardan herkes vazgeçmiyor.

Bir keresinde, bacakları yüzgeç olmalıymış gibi duran bir adamla tanıştım. Ona Siren Avcısı derlerdi. Denizi aynı sevgilisiymiş gibi okşar, dalgaların kucağına bırakırdı kendini. Sonra da aşağıdaki hazineler için derine dalardı.
Ona soru sorduğumda sahilde güneşten bembeyaz olmuş deniz kabukları topluyordu:
"Suda karada bulamayacağın ne var da arıyorsun? Düzgün bir iş bulup yerleşmen gerekmez mi?"

Bana bakmadan gülümseyerek mırıldandı: "Ben bir denizkızının öpücüğünü arıyorum; sesini deniz kabuklarında, kelimeleri mesaj şişelerinde saklayan bir denizkızının öpücüğünü. Onu köpüğe dönmekten, kendimi de ihtiyarlamaktan kurtaracağım."

Bugün Avcı'nın sözlerini hatırlıyorum, zihnimdeki o peri masalının sayfalarını karıştırıyorum. Artık anlıyorum. Ailemiz, taşları delip bitmeyen kıvrımlı tüneller açmak için didindi durdu. Hepsi gri ve hepsi donuk. Keşke o eski yılların büyüsünü unutmasaydım. Keşke kendi yolumu çizip denize yelken açsaydım.