Yaralı Kadim'i ele geçirdiğimizde elimizde uzun zamandır işe yarar hiçbir ilaç yoktu. İstesem bile onun için yapabileceğim hiçbir şey yoktu.

Etrafımdaki yürüyen, şişmiş cesetleri tedavi etmek için tüm bandajları tükettim. Yırtılmış organlarını dikmek ya da yerine sabitlemek için elimizdeki tüm ipliği harcadık. Kendi başımdaki uğultuyu dindirmek için yanımda getirdiğim tüm Eliksir şişelerini tükettim.

Bu yüzden Kadim ölürken yapabileceğim tek şey izlemekti. Ve ben de izledim; parmaklarımın arasında ufalanıp griye dönerek küle dönüşmesini izledim.

Bu çok tuhaftı.
Hastalarını (insan olanları) kaybettiğinde gözlerini kapatır, bedenlerini gömer ve otlarla kaplanmış mezarlarını bir iki kez ziyaret edersin.
Ama bir Kadim öldüğünde dünyadan silinip gider. Közdiyar'da sonsuz yıllar geçirdikten sonra geride bıraktıkları tek şey tozdur. Gerçekten gömülecek bir şey kalmaz. Yası tutulacak bir şey de...

Başım yine zonkluyor. Daha fazla Eliksir getirmeliydim...