Ana Alev bize hayat bahşeder. Bilgelik ve keşif arayışıyla Dünya'da dolaşmamıza izin verir. Ve biz, ellerimizde hediyelerimizle ona geri döndüğümüzde bunları geri alacaktır. Bir süreliğine de olsa.

Bu nedenle Kadim ruhlar ya da kıvılcımlar sınırlıdır. Yeniden gönderilene, tamamen silinene kadar ışığın içinde, geçmişte var olmuş ve gelecekte var olacak her şeye bağlı kalırlar.

Bu döngü kutsaldır. Saflığı tartışılmazdır.

Ancak bir kıvılcım tek başına var olamaz. O sadece bir bilinç, bir ruh, bir taşıyıcıya ihtiyaç duyan bir hafıza çekirdeğidir. Bir kıvılcımı barındırmak için bir kabuğa gerek vardır. Kabuklar tek kullanımlıktır. Sonumuz yaklaştığında toza dönüşürler. Onlar için yas tutulmaz.

Alev'in koynundan uzakta ölüp gidersek, ki bu pek olası değildir zira bizler ebediyen hüküm süreriz, o zaman onun ışığına geri dönene kadar yitik kalırız.

- Manathor

Bir zamanlar Ana Alev her gündönümünde bir kıvılcım çıkarırdı. Artık on yılda bir "yavru" alabilsek şanslı sayılırız. En gencimiz insanlarla ilişki kurmaya başladığından beri sayımız giderek azaldı.

Bu son derece utanç verici. Gururumuza ve tarafsızlığımıza karşı bir leke.
Hayatını boşa harcamak, çemberden ayrılmak, empati gibi gülünç bir şey adına annenin koynunu terk etmek... acınası bir durum.

Ama yine de itiraf etmeliyim ki... En büyük olarak Ana Alev'in çağrısını hissedebiliyorum. Ancak belirsizlik beni tedirgin ediyor. Bu yüzden de onun çağrısını reddediyorum.

Çünkü bu hep böyle değildi, değil mi?
Alev'deki sesler uzay ve zamanda yankılanarak babalardan bahsediyor. Kardeşlerden. Oğullardan. Bağları kopmuş, yenilenemez ailelerden ve soylardan... ancak fısıltıları birbirine karışıyor, tek zincir hâlinde birbirine bağlı.

Eskiden doğardık. Eskiden ölürdük. Eskiden hatırlanırdık.
Şimdi ise yolumuz ne çok katılaşmış? Ne kadar unutulabilir, ne kadar hatırlanabilir olabilirim?
Ve gerçekte ne kadar yanlış, ne kadar doğru, ne kadar değişmeziz?

- Manathor