Dün geceki fırtına esnasında son derece esrarengiz bir manzaraya tanık oldum.

Eliksir Kuyusu'ndaki çalışmalar ertelendi, öyle şiddetli bir sağanak yağdı ki Meldore'un en saygın mimarının hevesi bile yağmura boyun eğdiremedi. Barınağımda tek başıma otururken omurgamdan soğuk bir ürperti geçtiğini hissettim. Aniden, çadırın kenarlarında dolanan mavi bir sis gördüm... Ben de dışarıya bir göz atayım, dedim.

Yağmur perdesinin ardında, Vadi Orman Ucu'na giden yolda bir hayalet gibi süzülen, başlıklı bir figür gördüm. İçim düğüm düğüm oldu, karanlığa düşüyormuşum gibi hissettim... Kıvrımlı bir merdivenden bilinmeyen bir derinliğe doğru yuvarlanıyordum, orada bir şey beni bekliyordu.

Bayılmış olmalıyım. Muşambamın dışında, çamurlu zeminde uyandığımda fırtına dinmişti.
Belki de hafızam beni yanıltıyor. İşten yorgun düşmüşümdür şüphesiz...

Oğlum Jacob, son günlerde edindiği "yeni bir arkadaştan" bahseder oldu.

Gece yarısı, pelerinli birinin onu ziyarete geldiğini ve birlikte "kazmaları" gerektiğini söylediğini anlattı. Korktum, tüm girişleri ve kapıları kontrol etmeye gittim. Ama her şeyin yolunda olduğunu görünce durumu çocuğumun canlı hayal gücüne bağladım...

Yine de kilitleri değiştirdim ve penceresini tahtayla kapattım. Doğru, iyice paranoyak hâle gelmiştim ama bu bile yeterli değildi belki...

İki hafta geçmeden ben de onu gördüm. Çok gerçekçi gelmişti, hasta ve paramparça yüzlü, çarpık bir adam yatağımın ucunda duruyordu... Tek bir kelimeyle zihnimi istila ediyordu: "Kaz."

Bölgedeki müteahhitlerle birlikte bir Eliksir Kuyusu inşa etmeye başladım. Yakında toprağı kazıp ne bulacağımızı göreceğiz. Onu uzak tutamıyorsam onunla yüzleşmek zorundayım. Jacob için. Herkes için.

O tuhaf adamın tavernama geldiği günü hâlâ hatırlıyorum.

498 Ş.Ç. yılbitiminde, işlerin durgun olduğu bir gündü. En iyi müşterilerimiz, buradaki Eliksir Kuyusu'ndan gelen müteahhitler ve inşaatçılardı ancak projeleri tamamlanmaya yaklaştığından uğrayamayacak kadar meşgullerdi.

Erken kapatmak üzereydim ki Gizemli Gezgin kapımızdan içeri süzüldü. Benimle bir bardak bira içmekte ısrarcıydı, bir sakınca görmesem de mesafemi korumaya özen gösterdim. Misafirimiz... Pek sağlıklı görünmüyordu.

Yine de işime koyuldum ve gezgin, yerin altındaki sırlardan bahsederken ben içkilerimizi doldurdum. Oturup saatlerce, yeryüzüne çıkarıldığında sonsuz güç ve dönüşüm getirecek büyülerle ilgili efsaneleri dinledim.

Yabancı gittikten sonra kalbimin hızla attığını ve biramdan bir yudum bile almadığımı fark ettim. O anda, Eliksir Kuyularının tamamlandığını kendi gözlerimle görmem gerektiğini anladım!